Dit meisje met haar blonde haren 
Dit meisje waar iedereen van houdt
Zit vol met enthousiaste verhalen
Maar voelt zich kil en koud.
Heel fijn en breekbaar
Zo ontzettend licht
Ze zit gevangen in haar lichaam
En vindt dat ieder er teveel aandacht aan schenkt
Het meisje voelt zich verloren
misschien wel heel eenzaam en alleen
Ze vraagt zich af wanneer ze zal genezen
wanneer ze de ziekte overwinnen kan
Heel fijn en breekbaar
Zo ontzettend licht
Ze zit gevangen in haar lichaam
En vindt dat ieder er teveel aandacht aan schenkt
Wat begon als zelf de controle nemen
Neemt nu controle over haar
Heel fijn en breekbaar
Maar een vrolijk gezicht
Gevangen in haar lichaam
Voor het stemmetje gezwicht
Met stralende ogen
En een stralende lach
Dit meisje met haar blonde haren
Waar iedereen van houdt
Is echt mijn meisje
Waar ik zo ontzettend veel van houdt  Ik ben een bezorgde moeder die graag mensen wil attenderen op al die projecten over "gezonde voeding" op scholen. Mijn dochter was 11 jaar oud en had een hele zware periode achter de rug, toen op school het project 'gezonde voeding' kwam. (landelijk, met ontbijt en alles erop en eraan). Bij dit project gingen ze het BMI van alle kinderen berekenen.
Hierbij werd eraan voorbij gegaan dat in principe gewone opgroeiende kinderen niet ieder keer op de weegschaal gaan staan. Mijn dochter was nadat ze ziek was geweest, waarbij ze last had van overgeven en diarree wel op de weegschaal gaan staan. Tijdens de BMI berekeningen kon zij een accuraat gewicht meegeven. Zij kwam op normaal gewicht uit, terwijl de rest van haar klasgenoten allemaal onder dit gewicht zaten. Voor mijn dochter was dit een van de triggers die ervoor zorgden dat haar zelfbeeld steeds slechter werd.
Ze startte met lijnen en veel bewegen wat resulteerde in een ernstig ondergewicht, vertraagde hartslag, overmatige lichaamsbeharing, stemmen in haar hoofd, dwanghandelingen, kortom anorexia nervosa. Gelukkig, dankzij hele snelle interventie vanuit het lokale ziekenhuis, een orthopedagoog en later een eetstoorniskliniek, is ze er weer goed bovenop gekomen.
Wel blijft dit altijd een schrikbeeld voor ons en zijn we ondanks nu het weer beter gaat, met elkaar wel alert op de stille killer om de hoek.
Tot mijn grote schrik kreeg mijn dochter (nu enkele jaren later) weer een opdracht mee van school, (Gymnasium) om haar BMI te gaan berekenen en een aantal dagen verplicht caloriëen tellen. Daarna moesten ze ook gaan meten hoeveel beweging ze hebben en hoeveel tijd ze aan sport
besteden om te kunnen berekenen hoeveel beweging je nodig hebt om de energie voortvloeiend uit de caloriëen te kunnen verbranden.
Voor mij een hel op aarde. Want wat gebeurt er weer: meiden die zich met elkaar gaan vergelijken en opmerkingen gaan maken... Het gaat om pubers van 14/15 jaar. Kan er geen andere manier van campagne gevoerd gaan worden om mensen bewust te maken van een gezondere leefstijl, zonder meteen op deze manier de diepte in te gaan? Dit gebeurt trouwens ook op andere
middelbare scholen.
Mijn dochter krijgt nu een alternatief voor deze opdracht. Maar daar gaat het mij niet om. Het gaat mij nu meer om ook de andere meiden te behoeden voor deze nachtmerrie. Let wel: als je genoeg zelfvertrouwen hebt hoeft dit geen probleem te zijn, maar het gaat hier om pubers: Jonge mensen die vaak al snel onzeker over zichzelf in relatie tot anderen en omgeving zijn...
Met vriendelijke groet,
Een bezorgde moeder
foto meisje
 Gewoon omdat ik je alles gun
En weet
Ook met eten
Steun ik je door
Dik en dun
Of het nou moet of mag
Voluit genieten
Of meer als straf
Ik ken de weg
En die is lang
Het maakt je boos
En vaak ook bang
Wanhopig, kwaad
En altijd weer
De weegschaal
Die alles verraadt Lees verder... 
Mijn dochter Janine lijdt al 7 jaar aan Anorexia Nervosa. Janine ging van de lagere school af. Ze ging naar het VMBO. Ze werd steeds magerder. Wij als ouders zagen dat niet. Ze zei wel vaak met avond eten van "hier ben ik ook niet meer gek op" Ze zei dan dat ze het niet lustte.
Op het laatst had zij telkens de kaak uit de kom. Ik vroeg mij zelf af hoe dat kon. Ze moest telkens huilen. Toen heb ik de huisarts maar gebeld. De huisarts zei van dat kan met gapen gebeuren maar dat komt vanzelf wel weer goed. Op dat moment nam een leraar van haar school contact met ons op.
Hij zei van ‘'kan ik vanmiddag even bij u langs komen? Janine zit met een probleem en dat durf ze jullie niet te vertellen." Ik dacht telkens wat zal er met mijn dochter zijn? Even later kwam Janine met haar leraar bij ons thuis. De Mentor zei tegen haar ‘' Vertel maar wat er aan de hand is'' Zij vertelde mam/ pap ik kan niet eten. Lees verder...  Al eerder plaatsten we een interview op de site met de 22-jarige Carolien uit Eindhoven. Carolien lijdt al jarenlang aan de eetstoornis anorexia. Haar gevecht met deze ziekte is en was groot, maar ze lijkt het nu te gaan winnen.
Vaak wordt vergeten dat meiden zoals Carolien niet alleen dit gevecht moeten leveren, maar dat ook ouders hierin door een diep dal gaan.
In dit geval vertelt de moeder van Carolien hoe het voor haar was om te leven met een dochter met anorexia en hoe zwaar de strijd voor haarzelf was.
Proud2Bme interviewt moeder Anita:
Hoe kwam u erachter dat uw dochter een eetstoornis had?
Carolien kwam bij ons wonen nadat zij een hele poos bij haar vader had gewoond. Ik merkte wel meteen dat zij erg weinig at. Omdat de verhuizing van Carolien van haar vader naar ons op een vervelende manier was gegaan, zag ik dit in eerste instantie als aanleiding voor haar eetgedrag. Na 2 weken at ze nog steeds heel weinig en toen begon ik me zorgen te maken. Ik heb dit met Carolien besproken en een week later bezochten we samen de diëtist.
Ik had het verband gelegd met anorexia, maar ik was toen nog in de veronderstelling dat ik er redelijk snel bij was en dat we het tij wel zouden kunnen keren. Pas veel later heb ik begrepen dat de anorexia bij Carolien toen al grotere vormen had aangenomen dan ik destijds in de gaten had.
Een eetstoornis heeft effect op het hele gezin. Hoe was dat voor u?
We woonden toen met z'n drieën in huis. Mijn partner, Carolien en ik. Eigenlijk stond anorexia centraal in ons leven. Als we met anderen spraken, kwam het gesprek altijd op Carolien en haar anorexia. Het is afschuwelijk toe te moeten zien hoe je kind zich uithongert, je voelt je zo ontzettend machteloos.
Aan de andere kant werden we soms kwaad om het manipulatieve gedrag van Carolien en haar anorexia. Mijn partner en ik hadden hier niet altijd dezelfde kijk op. Mijn partner heeft het, achteraf gezien, vaak beter gezien dan ik. Ik was er als moeder niet altijd aan toe om de waarheid onder ogen te zien. Je wilt je kind zo graag weer gelukkig zien en daarbij laat je je, meer dan goed is, om de tuin leiden. Wij kunnen gelukkig erg goed met elkaar praten, maar bij tijd en wijle heeft het wel eens druk op de relatie gezet.
Wanneer iemand een eetstoornis heeft, wil diegene niet altijd hulp. Hoe was het voor u als moeder van een kind met eetstoornis die eigenlijk niet aan hulp toe was terwijl het wel nodig was?
Die machteloosheid is verstikkend! Op een gegeven moment werd het ons zo zwaar te moede dat we aan Carolien de keus hebben voorgelegd: of je gaat in therapie, of we gaan zoeken naar een vorm van begeleid wonen. Want zoals de zaken nu gaan, zijn we dadelijk alle drie ziek.
U stond er gelukkig niet alleen voor toen uw dochter een eetstoornis had. Hoe kreeg u steun?
In de allereerste plaats, heb ik een grote steun gehad aan mijn partner. Hij was hij er altijd met een luisterend oor en bovendien zeer betrokken. Hij onderkende vaak, eerder dan ik, de manipulatie. Bij het nemen van beslissingen of het innemen van standpunten heeft hij me gecoached om ook rekening te blijven houden met mijn eigen belangen. Dat heeft er mede voor gezorgd dat we het zo lang hebben volgehouden.
Met Carolien heeft hij een hele fijne, warme band, maar hij schrikt er niet voor terug om de zaken duidelijk en helder te verwoorden, ook naar Carolien toe. Ik vond dat wel eens moeilijk, maar die gesprekken hebben wel vaak een bijdrage geleverd aan een doorbraak, hoe klein die soms ook was. Daarnaast hebben wij gesprekken gehad bij het GGZ die ons wel hielpen en gelukkig zijn onze vrienden en kennisen altijd blijven informeren. We konden steeds opnieuw ons verhaal kwijt dat eigenlijk steeds hetzelfde bleef.
Het afgelopen jaar heb ik veel steun ondervonden aan de therapie die ik heb ontvangen van een "vorige" Mensendieck therapeute van Carolien. Zij is erin geslaagd mij inzicht te geven in de "processen" die zich in Carolien afspelen en hoe ik haar kan ondersteunen met loslaten. Eerder was het niet zo goed duidelijk gemaakt, of eerder ben ik er niet zo aan toe geweest, dat weet ik eigenlijk niet.
Carolien wilde in het begin niet aankomen terwijl ze in het ziekenhuis lag en aan de sondevoeding moest. Hoe was dit voor u?
De opname van Carolien was voor ons een grote geruststelling. De periode daarvoor hebben in het teken gestaan van de doodswens van Carolien. Nu waren er steeds mensen om haar heen die haar niet alleen verzorgden, maar ook in de gaten hielden. Daarnaast maakte Carolien een zeer cooperatieve indruk, waardoor wij hoop kregen op een spoedig herstel.
Als je nu terug kijkt, ziet u een mogelijke oorzaak voor haar eetstoornis?
Carolien geeft zelf als oorzaak de scheiding van haar ouders en het gebrek aan communicatie tussen haar vader en mijzelf. Ik kan mij voorstellen dat dit voor Carolien een hele zware periode is geweest. Bij het eigenlijke ontstaan van de eetstoornis, ben ik niet bij geweest omdat die is ontstaan in de periode dat zij bij haar vader woonde.
Ik kan mij voorstellen dat deze periode de anorexia heeft getriggered; Aan de andere kant is het zo dat niet alle kinderen van gescheiden ouders met een slechte communicatie anorexia krijgen. Ik denk dat de gevoeligheid van Carolien en de omstandigheden waarin zij destijds verkeerde, voor haar een zeer slechte combinatie zijn geweest.
Voelt u zich schuldig over de eetstoornis van uw dochter?
Neen. Ik hou zielsveel van allebei mijn kinderen en stel alles in het werk om hen gelukkig te zien. Ik heb ongetwijfeld fouten gemaakt, maar mijn liefde voor hen is steeds de grondslag geweest voor mijn standpunten en beslissingen.
Hoe probeer je, als een bezorgde moeder die eigenlijk gewoon wilt dat haar kind gezond is, toch rustig te blijven en te motiveren en te steunen?
Ik ga graag hardlopen. Ik heb twee hardloopvriendinnen waarbij ik elke zaterdagochtend opnieuw onder het lopen mijn verhaal kwijt kon. Dit heeft me zeker geholpen om te relativeren. Je liefde voor je kind houdt je overeind en ik heb altijd geloofd in de herstellingskracht van Carolien. Daarnaast heb beschik ik over een hardnekkig optimisme.
Alle moeders willen natuurlijk dat hun kind gewoon gezond en gelukkig is. Wordt/ werd u wel eens boos omdat jouw dochter toch weigert te eten?
Boos... dat denk ik niet. Wel moedeloos en machteloos. Dat maakt je eerder verdrietig en vooral radeloos.
Carolien woont nu op zichzelf. Hoe is dat voor u?
Ik denk dat dat goed is voor de rust van Carolien zelf en ook voor de rust van ons. Alhoewel ik er in het begin wel moeite mee had omdat ik niet op een dagelijkse basis in de gaten kon houden hoe het met haar ging. Het contact tussen Carolien en ons is goed en ik heb nu in de gaten wanneer het even niet of juist wel goed met haar gaat. Ondertussen ben ik er zelf steeds handiger in geworden om Carolien "los te laten" wat ons beiden meer rust geeft en ook wederzijds kansen biedt.
Welke tips zou u andere ouders geven die ook een kind hebben met een eetstoornis?
Ik heb ontdekt dat loslaten, in een gecontroleerde vorm, de basis kan zijn voor succes. Dat betekent dat je als moeder een tegennatuurlijke houding moet aannemen. Je kind loslaten dat zichzelf doodhongert, is een nagenoeg bovenmensenlijke opgave. Dat kun je niet alleen. Zoek een hulpverlener waar je vertrouwen in hebt en die je kan coachen en steunen. Het is daarnaast belangrijk om voor jezelf toch het leven leuk te blijven houden; je moet ook voor jezelf leuke dingen blijven doen, anders houd je het niet vol; want de weg is lang en zwaar.
 Hoe heeft u de hulpverlening voor uw dochter ervaren?
We hebben in de afgelopen jaren met diverse instanties te maken gehad. Ik begrijp dat een patient mee moet werken eaan haar eigen herstel en open moet staan voor therapie maar ik heb mij vaak verbaasd en ook geërgerd aan de bureaucratische en afwachtende houding van sommige hulpverleners en instanties.
Carolien is nu ook onder behandeling in de eetkliniek in Maastricht. Ze hebben daar geen wachtlijsten; je mag altijd komen. Ook als je eerder weg bent gegaan om wat voor reden dan ook. Daarnaast ontvangt Carolien hulp van een haptonome.
Ikzelf kon, als moeder, geen hulp ontvangen bij de eetkliniek. Dat vind ik jammer omdat ik van mening ben dat de omgeving een belangrijke rol kan spelen in het herstel. Daarnaast had het wellicht ons en andere ouders de mogelijkheid geboden om van elkaar te leren.
Ik heb zelf het gevoel dat er nog veel te winnen is in de hulpverlening naar anorexia patienten en naar hun families. Ik ben blij dat er steeds meer aandacht komt voor deze nare en zware ziekte.
Ben u ouder van en wit u ook uw verhaal kwijt?
mail ons dan op info@proud2Bme.nl Jarenlang heeft het mijn leven beheerst en toch weet ik er zelf weinig meer van. Gek is dat eigenlijk, dat iets dat zo op de voorgrond stond, mijn leven op zijn kop zette, ook vergeten kan worden. Het is ondertussen zo'n 20 jaar geleden dat ik met lijnen begon en, zoals zovelen, doorschoot. Deze worsteling met eten en niet eten duurde alles bij elkaar een jaar of 10 en nu ben ik alweer een jaar of 10 van mijn anorexia verlost.
 Door een studie die ik 5 jaar geleden begon, kwam ik terug bij deze tijd, de schuldgevoelens naar mijn familie en het gevoel een stuk uit mijn leven te missen. Alsof ik het over iemand anders had in plaats van mijzelf. Om toch goed te kunnen afsluiten heb ik veel met mijn moeder gesproken en dat hielp. Zij kon de gaten in mijn geheugen opvullen en samen legden we de puzzel.
Proud2Bme interviewde mijn moeder, Cato, en ik (Maartje) ben daar reuze trots op!!
Ook voor haar was het destijds een lijdensweg. Ze hield haar hart vast. Hieronder volgt haar verhaal, haar herinnering aan die tijd.
Hoe ontstond de eetstoornis?
Dat heb ik geprobeerd te achterhalen bij onze dochter. Het enige wat ik hoorde was dat er ooit een vriendje geweest is die opmerkingen had gemaakt dat ze toch eens wat aan de lijn moest doen. Verkeerd vriendje? Nee dat denk ik niet, maar deze jongen kwam uit een gezin waarvan de ouders een damesmodezaak hadden. Zijn beeld was wellicht anders dan in ons gezin. Ook is ze jong van huis gegaan (17½ om in Enschede een HBO opleiding te gaan volgen).
Verder was onze dochter de jongste in ons gezin waarvan haar enige en oudste zus (leeftijdsverschil van bijna vijf jaar) in Engeland werkte. De band met deze overzeese dochter was niet altijd even goed waardoor er door ons veel over haar werd gesproken. Tijdens de gesprekken die we destijds voerde kwam dat er ook wel uit. Voor haar gevoel werd er meer gepraat over hoe het met haar oudste zus in Engeland ging en voelde het alsof zij weinig aandacht kreeg.
Wanneer begon u door te krijgen dat ze een eetstoornis had?
In de tijd dat het zichtbaar werd dat ze wel heel dun werd, woonde ze op kamers in een andere stad waar ze studeerde. Ik zag haar dunner en dunner worden. Als er een knuffel volgde bij het afscheid had ik dunne schoudertjes in m’n handen. Dan stond ik daar en zei tegen mijn man dat ze wel erg mager werd. Hij zag het niet! Hij vond haar een prachtig figuurtje hebben. Nou moet ik zeggen dat hij uit een familie komt waar de buitenkant heel erg meetelde. Als je maar lekker slank en bruin was dan was je heel gezond. (Ik zelf was aan de mollige kant en vaak aan het lijnen)
Op een gegeven moment ben ik naar de huisarts gegaan en heb hem dit voorgelegd en het enige dat hij zei was:"dit meisje heeft een probleem, beter nu dan wanneer ze 40 is!!". Dus moeder, zoekt het maar uit.
Heeft u zich in uw gezin moeten aanpassen aan het gedrag van uw dochter?
In meer of mindere mate. De appels voor in de yoghurt moesten ijs en ijskoud zijn (dus uit de koelkast) dan denk je er is dan toch geen smaak meer aan. Het leek wel of er ook geen smaak aan mocht zitten. En alles moest mager zijn. Het leek mij allemaal wat dwangmatig maar ik zorgde wel dat er koude appels en magere yoghurt in huis was als ze thuis kwam. Ze woonde op kamers en kwam zo om de twee weken thuis voor een weekend dus werden we er niet dagelijks mee geconfronteerd. Een beetje op je tenen lopen als ze thuis was en net doen of je allemaal niet door had in het begin. Je voelt je machteloos, je wilt maar een ding en dat is haar niet kopschuw maken en contact blijven houden samen. Veel geduld hebben en hopen dat je een manier kunt vinden om haar te helpen.
Wat was de eerste stap naar hulp?
Die hebben we niet gezocht, behalve dan mijn bezoek aan de huisarts. Veel later is ze wel eens naar een psycholoog gegaan. Bij deze therapie heeft ze ons niet betrokken. Later gaf ze aan dat dit haar niet geholpen heeft omdat ze vooral moest praten en dat kon ze al heel goed. Ze zat vooral met haar gevoel in de knoop maar daar kon ze nog niet bijkomen toen.
Heeft u op een andere manier hulp gezocht?
Op een dag ben ik naar een mevrouw gegaan die paranormaal begaafd is. Zij kon aan de hand van de servetring van onze dochter (een voorwerp dat ze veel had gebruikt) mij vertellen dat onze dochter een eetprobleem had. Ik huilen en huilen en huilen. ’s Avonds belde onze dochter die wist dat ik daar heen zou gaan en ze vroeg: en mam wat zei ze allemaal? Na wat heen en weer gepraat vertelde ik haar dat die mevrouw zei dat onze dochter een eetprobleem had. Volmondig zei ze toen: ja mam dat heb ik ook.
Wat was het meest zware aan het feit dat ons kind een eetstoornis had.
Dat was op de eerste plaats dat ik dat alleen probeerde op te lossen. Haar vader zag het niet. Haar oudere zus wist het wel en zei mam "vertel het nou eens duidelijk aan papa, dit moet je niet alleen dragen".
Ten tweede dat je zag dat haar weerstand achteruit ging, de bijna totale uitputting. Ooit hadden we een familiereünie en ze kwam van Enschede naar ergens op de Veluwe. Wat een hoopje ellende. Eerst in bed gestopt, ’s middags vitamine supplementen o.a. B12 gehaald om haar weer een beetje op te kalefateren. Maar dat lukt natuurlijk niet in een middag. Verder gebruikte ze laxerende thee, ze zei dat het rustgevende thee was, en waarschijnlijk nog wat anders ook. Ze zegt dat ze nooit gespuugd heeft en dat geloof ik ook!
Op een ochtend toen ze weer terug zou gaan naar Enschede ben echt heel kwaad geworden en heb gevloekt en haar gevraagd of ze dacht dat ze nog naar het toilet kon terwijl ze weinig tot niets at. Een vriendinnetje in Enschede heb ik ooit gevraagd mij a.u.b. te bellen als ze vond dat het met onze dochter erg slecht zo gaan. Gelukkig nooit zo’n telefoontje gehad.
Toch zijn we elke keer uit elkaar gegaan met een knuffel en een zoen en hebben altijd contact gehouden en is ze altijd naar huis blijven komen.
Hoe gaat het nu met uw dochter?
Na een lange zoektocht, op gebied van werk (ze heeft veel verschillende dingen gedaan), maar ook op spiritueel gebied, en in haar hobby's heeft ze een opleiding gevonden en gevolgd die helemaal bij haar past. Het tegenovergestelde van de opleiding die ze had gevolgd in Enschede. Ze studeert in april af en heeft ondertussen haar eigen praktijk opgezet. We zijn heel trots op haar. Al met al heeft de eetstoornis en haar zoektocht naar "zichzelf" met vallen en opstaan 20 jaar geduurd.
Tips voor ouders?
Vooral voor kinderen die niet thuiswonend zijn, blijf contact houden en hoop dat je het goede moment vindt waarop je ook mag laten zien dat jij ook hulpeloos bent. Betrek andere gezinsleden erbij en val ze niet te hard aan. Probeer het geduld te hebben ze soms te kunnen laten, en er later in alle rust er nog eens over te praten. Dwingen heeft weinig zin, daarmee stoot je ze verder van je af.
Ooit zei ze me "mama het blijft altijd een gemeen plekje ergens in mijn hersens". Zou het net als een alcoholist moeilijk blijven om van de drank af te blijven? Een soort verslaving, een zwakke plek?
Bent u ouder van en wilt u ook uw verhaal kwijt?
mail ons dan op info@proud2Bme.nl  Iris was altijd een heel vrolijk, gezellig, spontaan meisje. Een actief baby'tje, een lekkere peuter en op de basisschool had ze veel vriendinnetjes en hield van gezelligheid. Ze was een gangmaker en altijd in voor iets nieuws, als er iets moest gebeuren stond ze vooraan om het mee te regelen.
Toen ze 6 jaar was, is ze op streetdance gegaan. Tijdens voorstellingen stond ze te stralen op het podium en ook playbackshows, zingen in de kerk met de klas etc. vond ze prachtig, het was een genot om naar te kijken.
Na de basisschool ging ze naar het voortgezet onderwijs. Het eerste jaar verliep goed, ze had het naar haar zin, maakte nieuwe vriendinnen en begon een echte meid te worden. Het ging zo goed op school dat de school haar adviseerde naar een hoger niveau te gaan. Dan moest ze ook naar een andere school. Ze wilde het wel, maar vond het ook spannend.
Na de zomer begon ze op haar andere school. Ze kende al een paar meiden uit haar klas en werd goed opgenomen in de klas. In de weekenden viel het mij na een tijdje op dat ze niet veel at en ik vond haar dunner worden. Ze zei dan dat ze geen honger had en dat ze ook nog niet zoveel gedaan had dus niet veel eten hoefde. Ze had ook een enorme bewegingsdrang. Na een aantal weken maakte ik me echt zorgen. Het woord "anorexia" is toen ook gevallen.
We hebben een lang gesprek met haar gehad en ze gaf na lang praten wel toe dat het niet helemaal goed ging met eten. Wat ben ik toen geschrokken. Mijn kind anorexia...Ik heb de volgende dag de huisarts gebeld en hij zei dat ik contact moest opnemen met de kinderarts waar Iris onder behandeling was voor haar schildklier.
Die stuurde ons door naar een andere kinderarts. Daar moest ze wekelijks naar toe en ook naar een diëtiste. Intussen struinde ik internet af om informatie in te winnen. Ik kwam op de site van Human Concern. Hun visie sprak me gelijk aan en ik heb gebeld. We hebben een afspraak gemaakt voor een kennismakingsgesprek. Het voelde goed voor mij maar, nog belangrijker, ook voor Iris. Daar gingen we toen elke week naar toe.
Na een tijdje vond de kinderarts dat ze moest worden opgenomen omdat ze was afgevallen. Op onze weegschaal niet, maar in het ziekenhuis wel. Ze zouden haar een week observeren en dan verder kijken. Ze werd, tegen de afspraak in, direct aan de sondevoeding gelegd. Ze heeft 10 dagen in het ziekenhuis gelegen en toen hebben we haar daar weggehaald. Het voelde totaal niet goed. De kinderarts was een vreselijke man en er was één en al miscommunicatie. Ze wilden ook dat Iris geen contact had met de therapeute van Human Concern. Terwijl dat degene was aan wie ze haar verhaal kwijt kon.
We zijn verder gegaan met de huisarts, een diëtiste en de therapeute van Human Concern. Na 5 maanden ging het mis. Het eten en drinken werd steeds minder en ze viel af. Ik kon haar niet bereiken, wat voelde ik me machteloos. Ik stond erbij en ik keek ernaar. Ik heb via de huisarts een afspraak gemaakt met een kinderarts die goed bekend stond. We konden een paar dagen later terecht. Een paar hele zware dagen, ze vloog achteruit.
Bij de kinderarts bleek dat bepaalde bloedwaardes laag waren, haar hartslag was veel te laag en haar nierfunctie ging ook achteruit. De kinderarts wilde haar op laten nemen in het AMC maar daar was geen plek, dus bleef ze in het ziekenhuis daar en werd aan de sondevoeding gelegd. Ze was zo bang en in paniek en smeekte me haar mee naar huis te nemen. De angst in haar ogen toen de sondevoeding heel langzaam door het slangetje naar beneden liep, zal ik nooit vergeten. Na een paar dagen is ze overgeplaatst naar het AMC en daar heeft ze 3 weken gelegen.
Ze is 3 weken thuis geweest en deed haar best, maar moest toch weer opgenomen worden. Deze opname duurde 2 weken en toen is ze in dagbehandeling gegaan bij de Bascule. 5 dagen van 11 tot 7 uur. Daar moest ze weer opnieuw leren eten. Ze vond het er vreselijk. Ze verzette zich enorm tegen de behandeling. Uiteindelijk is ze na 10 weken naar huis gekomen en het leek in eerste instantie goed te gaan. Ze at zelfs dingen die ze een jaar niet had gegeten! De therapie bij Human Concern hadden we ook weer opgepakt.
In de vakantie zouden we een weekje naar Turkije en ze had er enorm veel zin in. Ik heb ook aan haar gevraagd of ze opzag tegen het eten in Turkije. Dat gaf ze wel toe, maar ze zag het helemaal zitten zei ze. De week ervoor zag ik al dat het niet goed ging. Ze begon weer te minderen met eten en ik heb het ook steeds naar haar benoemd. Ze was ook afgevallen. Ik hoopte dat de vakantie haar goed zou doen, ander land, mooi weer en ja......ander eten... Het ging helemaal mis, ze at en dronk op het laatst bijna niet meer. En je kunt met z'n allen op je kop gaan staan, het helpt niks.
 Ik heb de kinderarts gebeld en ze schrok heel erg en maakte zich ernstige zorgen. Ze zei dat we in Turkije naar een arts moesten om haar na te laten kijken. Dat hebben we gedaan en ze kreeg een infuus met vocht en vitamines, een soort shot om in ieder geval mee naar Nederland te kunnen.
Toen we thuis waren zijn we op controle bij de kinderarts gegaan. Het was heel kritiek en ze werd weer opgenomen. Qua gewicht lager dan ze ooit geweest was en lichamelijk heel slecht. Daar ligt ze nu alweer 3 weken.
We hebben besloten om haar nu op te laten nemen in een kliniek. Dit kan en mag niet meer zover komen, de volgende keer zijn we haar kwijt. Prioriteit nummer één is nu haar gewicht. Gewicht is bij deze ziekte niet het belangrijkste maar voor Iris op dit moment wel. Ze wil absoluut niet naar een kliniek en omdat ze ouder is dan 12 heeft ze ook inspraak in haar behandeling. Dus nu is er een rechterlijke machtiging aangevraagd. Dat is met haar besproken en ze wil er alles aan doen om niet opgenomen te hoeven worden. Het is vreselijk dat het zo moet, maar er MOET iets gebeuren.
Dit alles speelt nu 15 maanden. Het is een proces waar je doorheen gaat. Je moet het accepteren dat je kind anorexia heeft. Je wilt het niet geloven. Wat ik ook geleerd heb, is dat boos worden, gillen, schreeuwen, strijden niet helpt.
Je wilt alles doen om je kind te helpen, maar ze moet het zelf doen. De hele wereld kan het willen, maar als zij niet wil eten, gebeurt het ook niet. Je moet accepteren dat je aan de zijlijn staat en machteloos moet toekijken hoe je kind zichzelf uithongert. Ik heb altijd geprobeerd contact te houden met Iris. Door er voor haar te zijn, haar te steunen en met haar te praten.
En wat ik ook geleerd heb, is dat je duidelijk je grenzen aan moet geven. En dat is mij niet altijd meegevallen. Maar door je grenzen aan te geven ben je duidelijk en uiteindelijk help je haar daar alleen maar mee. Zelf hebben we ook hulp gezocht. Het is zo loodzwaar allemaal en je moet er zelf ook niet aan onderdoor gaan, daar heeft je kind ook niets aan. Ze hebben je zo nodig alhoewel ze dat niet altijd laten merken.
 Ik denk ook dat het belangrijk is dat je je realiseert dat hier niemand schuld aan heeft. Je kind niet, jij niet, niemand niet, het is ze overkomen. Wij hebben nog 2 prachtige dochters en ook voor deze 2 meiden moeten we er zijn. Ook zij hebben hun zorgen voor hun zus.
Deze ziekte treft het hele gezin.
Ik heb er ook altijd in geloofd dat Iris hier uit gaat komen. En dat geloof ik nog steeds. Hoe diep ze nu ook zit, ik weet zeker dat ze deze ziekte gaat overwinnen. Ik zie bij haar ook veranderingen, hoe klein ze ook zijn. De gedachtes zijn op dit moment te sterk, ze is te zwak om er tegenin te gaan, maar als ze aansterkt, zal ze het beter kunnen. Iemand stuurde mij een mail met deze tekst:
Optimistisch zijn wil niet zeggen dat je jezelf voor de gek houdt, en de dingen ziet zoals jij wilt dat ze zouden zijn. Maar dat je de dingen ziet zoals ze zijn, en daarbij gelooft dat het goede uiteindelijk zal overwinnen.
Op dit moment heeft Iris intensievere hulp nodig en redt ze het niet met 2 uurtjes per week. Als ze klaar is bij de Bascule, kan ze bij HC de therapie weer oppakken.
Als laatste wil ik zeggen:
Blijf van je kind houden, ze hebben ons zo hard nodig!!
Zij kunnen er niks aan doen! Een kind van dertien houdt van snoepen. Maar het viel me op dat ik het dekseltje van de snoeppot op het aanrecht steeds minder vaak hoorde. Ook at Milou geregeld haar bord niet meer leeg en zat ze eindeloos op die fitnessapparaten. Het effect van dat lijnen was te zien en ik zei tegen Marjolijn: ‘Slaat ze niet door?' Zij zei: ‘Ik houd het in de gaten.' Ik dacht: het komt wel goed. Na twee, hooguit drie weken lijnen zagen we: dit gaat veel te hard. De kilo's vlogen eraf. Marjolijn ging nog diezelfde week met Miou naar de huisarts, al vond Milou dat nergens voor nodig. ‘Ik eet wat minder, maar ik mankeer niks,' zei ze.
De huisarts gaf haar een week om zelf aan de rem te trekken. Milou moest laten zien dat ze zelf ook vond dat twee kilo per week afvallen extreem was. Ze moest weer gaan eten. Waar is ze mee bezig? dacht ik. Als ik haar voor die tijd weleens vroeg: ‘Loop even naar boven en pak dit of dat eens voor je vader,' zei ze: ‘Duh! Doe het zelf.' Maar nu deed ze niet anders dan de trap op- en afrennen. Alles ging rennend. Het werd obsessief bewegen. Ze zat niet meer stil en het eten was een drama. Het enige ‘vlees' dat ze wilde eten waren Hollandse garnalen. Lagen er twee doperwten, een half krieltje en twee Hollandse garnalen op haar bord. En dan zit je als volwassen vent toe te kijken hoe je dochter een Hollandse garnaal in vier stukjes snijdt en één zo'n stukje moeizaam in haar mond steekt.
Na tien minuten moest ik dan zeggen: ‘Zou je het niet eens een keer doorslikken?' Alles ging langs haar heen. Ik weet nog dat Marjolijn tegen haar zei: ‘Milou, als je nu niet gaat eten, kunnen we je volgende week begraven.' Milou keek haar aan en zei: ‘Nou, dan cremeer je me toch?' Ik heb alles geprobeerd. Ik ben boos geworden, verdrietig, ik heb gehuild. Ik heb haar zelfs een vakantie aangeboden als ze binnen een paar weken een paar kilo zou aankomen. Ik praatte op haar gemoed in. Maar ik praatte tegen een muur. Nul komma nul effect had ik op haar. Je ziet je eigen dochter zichzelf de vernieling in helpen tot de dood erop volgt. Je zit ernaar te kijken en je hebt er geen bal invloed op. Dat is het zwaarste wat je kan overkomen.
Margriet / interview: Alice Binnendijk
fotografie: Ester Gebuis
Lees hier het hele verhaal van de vader van Milou.  Joke haar dochter (Denise) kampt al jaren met anorexia. Denise is al meerdere malen opgenomen geweest en heeft reeds gebalanceerd op het randje van de dood. Ze was trouwens ook te zien in de documentaire Vel over probleem. Watvoor invloed heeft dit alles op haar moeder gehad en hoe kijkt een moeder van... tegen dit alles aan?
Proud2Bme mocht Joke interviewen:
Kunt u vertellen hoe de eetstoornis bij uw dochter is ontstaan?
Zij is zowel op de basisschool als op het voortgezet onderwijs gepest. Doordat ze ook gepest werd met haar lichaam werd ze steeds onzekerder en vond ze zichzelf te dik. Daar kwamen toen ook nog andere gebeurtenissen bij waar ze niet mee om kon gaan. Ze ging toen afvallen en sloeg daar in door.
Wanneer begon u door te krijgen dat het niet goed ging?
Ik zag wel dat ze afviel maar ik dacht dat kwam door het niet meer snoepen en geen frisdrank meer drinken. Ik kwam zelf in het ziekenhuis terecht en mijn ziekenhuis opname duurde zes weken. Als Denise op bezoek kwam zag ik wel dat ze was afgevallen en dat ze erg mager werd. Ik zei wel tegen haar dat ze moest eten maar stond machteloos en toen ik uit het ziekenhuis kwam was het al te laat.
Kon u goed met uw dochter praten over haar problemen?
Denise vertelde mij dat ze anorexia had. Ik wist niet precies wat het was en ben toen gaan kijken op internet en was erg geschrokken. En dacht, hoe moeten we nu verder. Ik zei wel dat ze meer moest gaan eten. Maar je kan haar niet dwingen, want dat werkt averechts. Ik kon er met Denise niet goed over praten, maar probeerde het wel.
Heeft u zich als moeder en als gezin heel erg moeten aanpassen aan het gedrag van uw dochter?
Ja best wel. Je gaat zelf ook kijken naar je eetgedrag. Ik bleef wel alles eten wat ik lekker vond, maar toch moet je ook wel opletten wat je zegt tegen haar er zijn toch meer spanningen. Maar ik ging niet mee in haar Anorexia.
Wat was de eerste stap naar hulp die jullie gezet hebben?
Ik wist zelf niet wat ik moest doen en waar ik heen moest. Gelukkig heb ik een schoonzoon die wel wist waar we terecht konden. Hij heeft contact opgenomen met de Parnassia bavo groep die ambulante zorg gaven aan ons. Er kwam een psychiater en een verpleegkundige bij ons praten en zagen dat het niet goed ging met Denise. Zij kwamen iedere week langs om te praten en ze zorgden ervoor dat ze op de wachtlijst kwam voor een opname in de Adolescentenkliniek van het Erasmus ziekenhuis. Maar haar toestand verslechterde zo dat ze uiteindelijk opgenomen werd in het Sophia kinderziekenhuis waar zij sondevoeding kreeg. Na drie weken werd zij uiteindelijk opgenomen in de kliniek.
Werd u als ouder bij deze therapie betrokken?
Ik werd als ouder wel betrokken bij de behandeling. Eén keer in de maand hadden we een gesprek met een behandelaar en daar bespraken we de vooruitgang. En ook had ik één keer in de maand samen met andere ouders die ook een kind hadden met een eetstoornis een bijeenkomst en kregen dan informatie over eetstoornissen en konden we met de ouders ook praten hoe zij er mee om gingen.
Denise heeft 5 maanden in de adolescenten kliniek gezeten en kwam daarna naar huis. Thuis ging het gelijk bergafwaarts. In de Adolescentenkliniek was er voor mijn gevoel alleen oog voor het eten, maar niet voor de achterliggende gedachtes. Na twee maanden was het gewicht wat ze daar was aangekomen er weer af. Dus kwam ze weer aan de sondevoeding te liggen.
Ze vond overigens zelf dat het nog wel goed ging. Alleen de artsen zeiden dat we geen dag later hadden moeten komen. Want dan had het fataal geweest. Na 5 weken is zij toen opgenomen in de Ursula kliniek. In de Ursula hadden wij samen weer Systeemtherapie. Wat wel fijn was, omdat ik daar kon vertellen waar ik mee zat en waar ik tegen aanliep als ze in de weekenden thuis was
Heeft u op andere manieren geprobeerd om hulp of steun te vinden?
Nee, ik heb geen oudercursus gedaan. Ik heb wel de ouder bijeenkomsten in de Ursula kliniek bijgewoond. En verder heb ik er veel over gepraat met andere ouders.
Wat was/ is voor u het meest zwaar aan het feit dat uw kind een eetstoornis heeft?
Ik vind het ‘t zwaarst bij de gedachte dat ik haar zal verliezen aan de Anorexia. En Denise te zien vechten tegen deze ziekte, het is zo moeilijk voor haar, maar ook voor mij om haar zo te zien strijden
Hoe gaat/ging u om met de machteloosheid en het verdriet?
Vroeg me ook vaak af waarom mijn dochter dit is overkomen. Zo'n lieve dochter. Ik heb mijn verdriet toegelaten en veel naar muziek geluisterd. Ik probeerde er veel met andere over te praten en ik hield hoop. Ik gaf Denise ook veel liefde en aandacht, dat hielp ook om overeind te blijven. Ik blijf positief en ik denk eraan dat het ooit weer goed komt.
Hoe gaat het nu met uw dochter en met u?
Denise is na de Ursula kliniek in therapie gegaan bij Human concern. Ze heeft nu ongeveer tien gesprekken gehad. En ze wil nu echt voor een toekomst gaan vechten. Ze blijft gelukkig eten, maar ze heeft daarin ook nog wel hele moeilijke momenten. Maar de therapie slaat aan en ze is nu hard aan het werk met de oorzaken van haar eetstoornis en niet alleen het eten. Ze is er nog lang niet, maar ze is sterk en ze gaat dit overwinnen. Met mij gaat het nu ook wat beter omdat ik zie dat Denise baat heeft bij de hulp die ze nu krijgt. En dat geeft mij ook weer wat meer rust.
Bent u veranderd door de gebeurtenissen de afgelopen jaren?
Het was met mij en Denise haast fataal afgelopen en dan ga je wel over alles nadenken. Ik wil met mijn dochter leuke dingen doen en genieten van het leven. Ook al kost dat soms veel energie. Ik zou het niet willen missen.
Heeft u tips voor andere ouders die een kind met een eetstoornis hebben?
Trek vroeg genoeg aan de bel, ga naar uw huisarts of neem contact op met ervaringsdeskundigen of een kliniek (gespecialiseerde instantie). Veroordeel uw kind niet, zij kunnen er niets aan doen. Een eetstoornis overkomt ze. Ze hebben er zelf niet om gevraagd, geef ze veel liefde en aandacht, dat
hebben ze nodig. Zoek wel hulp voor uw kind want alleen kunnen ze het niet.
Wat er ook gebeurt, blijf in ze geloven en laat dat ook merken.  Yes, officieel anorexia! is Mara's reactie wanneer de psycholoog behalve een depressie ook deze ziekte bij haar constateert. Het is een typische reactie van iemand die vastzit in deze eetstoornis.
Ondertussen ontdekt haar moeder José de ziekte van haar dochter zo lang mogelijk is blijven ontkennen. Ze schippert tussen helpen, loslaten en machteloos toekijken. Beiden schreven ze hun verhaal op in het boek Tweestrijd en maakten daarmee een portret van de ziekte, van zichzelf en van elkaar.
Proud2Bme mag 5 exemplaren verloten én Mara en moeder interviewen:
Het boek dat jullie samen hebben geschreven heet tweestrijd. Was er bij jullie beiden sprake van een tweestrijd?
José: voor mij hield de tweestrijd in dat ik samen met mijn dochter het gevecht tegen de anorexia aanging.
Mara: Tweestrijd staat voor de tweestrijd in mijn hoofd. Aan de ene kant willen genezen van de anorexia, aan de andere kant juist die drang om toe te geven aan de eetstoornis.
Ik heb veel steun gehad van mijn moeder en in die zin is er dus ook sprake van tweestrijd. Mijn moeder en ik tegen de anorexia
Mara, kan je ons iets meer vertellen over het ontstaan van jouw eetstoornis?
Wanneer mijn eetstoornis precies is ontstaan weet ik niet. Rond mijn dertiende vond ik mezelf al te dik en heb ik meerdere keren gelijnd. Toen ik eenentwintig was werd ik zwaar depressief. Mijn manier om daarmee om te gaan was me volledig storten op afvallen en weinig eten. Dit is het moment geweest waarop de anorexia mij echt heeft overgenomen en ik enkel nog leefde om af te vallen.
José, kunt u iets meer vertellen hoe het is voor een moeder om haar dochter zo bezig te zien met eten en haar lichaam?
Het doet intens pijn en het gaf me zoveel verdriet en angst. Een grote onmacht overviel mij destijds. Ik wilde haar door elkaar schudden om haar tot rede te brengen dat ze zou ophouden haar lichaam zo te beschadigen. Ook wilde ik haar in het hoofd stampen dat ze niet was zoals zij zichzelf zag, maar dat ze veel mooier was toen ze nog op gezond gewicht zat.
Uiteindelijk bleek ik er machteloos in. Er was niets dat ik kon doen. Zij was degene die het moest gaan inzien en die weer moest gaan eten.
Mara, waarom was je blij toen je de diagnose anorexia kreeg? En waarom hoopte je ondergewicht te hebben?
Omdat die diagnose voor mij erkenning betekende voor het afvallen. Ik ‘wilde' ziek zijn. ‘Anorexia' stond voor mij gelijk aan ‘goed bezig'. Ondergewicht hebben was mijn doel. Daar kon ik de hele dag mee bezig zijn. Als ik een lager getalletje op de weegschaal zag was dat een kick waar ik helemaal blij van kon worden.
José, wanneer en hoe had u door dat er iets niet klopte aan het gedrag van uw dochter?
Mara gebruikte steeds vaker het woord caloriën en ze wilde ineens haar eigen eten halen in de supermarkt. Ook zag ik dat ze erg weinig eten opschepte bij het avondeten en overdag steeds minder at.
Mara, wat leverde het bezig zijn met afvallen jou op? Waar was je bang voor als je zou aankomen?
Het afvallen gaf me afleiding. Door de hele dag bezig te zijn met niet-eten hoefde ik me niet bezig te houden met alle enge verantwoordelijkheden van alle dag. Ik kon voor mijn gevoel het leven niet aan. Afvallen was iets dat ik wel kon dus het voelde goed om daarmee bezig te zijn.
Ook waren mijn gevoelens afgevlakt door het afvallen. De depressie voelde ik niet meer. Met aankomen was ik er bang voor dat ik weer nare gevoelens zou voelen en dat ik weer verantwoordelijkheden aan moest gaan.
Ik bleef mezelf dik vinden, hoe mager ik ook was. Dus als ik zou aankomen zou ik nog ‘walgelijker' dik worden. Dat wilde ik niet.
Mara, ondanks dat je doodsbang was om aan te komen, koos je ervoor in therapie te gaan?
Ik was op een gegeven moment lichamelijk en geestelijk totaal op. Ik zat al een tijdje op het forum van sabn en door daar te lezen zag ik in dat ik echt ziek was en dat er meiden waren die therapie volgden om van de eetstoornis af te komen.
Ik kreeg steeds vaker ruzie met mijn vriend over het eten en over mijn lichaam. En toen mijn moeder me huilend opbelde om te zeggen dat ik eruit zag als een wandelend skelet ging bij mij de knop om. Ik deed mensen pijn met mijn anorexia. Dat wilde ik niet. Ik wilde weer normaal met eten en mijn lichaam om kunnen gaan.
Mara, je zat in het verleden veel op pro-ana sites, hoe kijk je nu terug op het gebruik hiervan?
Destijds leverde het me heel veel begrip op en vond ik het heel fijn om contact te hebben met die meiden. Het heeft echter ook gemaakt dat ik me gesteund voelde in het afvallen. Ik zag anorexia niet als een ziekte maar als een keuze. Dit heb ik later helaas anders moeten ervaren. Het was geen keuze en wel degelijk een ziekte. Ik kon er niet ‘zomaar even' mee stoppen als ik dat wilde.
Het was ook heel moeilijk voor mij om niet meer op de pro sites te komen toen ik eenmaal de keuze had gemaakt om te vechten tegen de anorexia. Ik kijk er nu op terug met het idee dat ik er veel steun aan heb gehad, maar dat ik denk dat het beter voor me was geweest als pro-ana sites niet hadden bestaan.
José, kunt u uitleggen waarom u probeerde zo lang mogelijk de ziekte van uw dochter te ontkennen?
Ik kon het me niet voorstellen dat mijn dochter anorexia had. Dat overkomt andere mensen, niet mijzelf. Ook wilde ik niet dat het waar is. Misschien dat ik ergens hoopte dat het mee zou vallen of dat het toch niet waar zou zijn.
Mara, wat deed het met jou dat jouw moeder jouw ziekte niet erkende?
Ik denk niet dat mijn moeder mijn ziekte niet erkende. Ik denk dat ze er vooral veel moeite mee had om in te zien dat ik anorexia had. Dat ze hoopte dat het niet waar was. In die begin gesprekken heb ik me wel vaker onbegrepen gevoeld.
José, hoe zorgde u ervoor dat u, ondanks alles, toch goed contact hield met uw dochter?
Echte gesprekken zijn niet mogelijk geweest totdat ik Mara heb opgebeld en mijn emoties eruit gooide van frustratie, angst en onmacht. Dat heeft blijkbaar ook de ogen van Mara geopend want na dat gesprek hebben we meer met elkaar bespreekbaar kunnen maken. Niet dat Mara altijd bereikbaar was of dat ik altijd begrip kon opbrengen voor haar gedrag, maar in ieder geval konden we wel situaties bij elkaar bespreekbaar maken. Vanaf het moment dat Mara opener begon te praten over wat haar allemaal bezig hield kon ik ook open zijn in het gesprek. Alsnog bleef ik natuurlijk gereserveerd omdat ik haar niet te zeer wilde belasten met mijn emoties.
 Mara, kan je iets vertellen over de concurrentiestrijd die er heerste tussen jou en andere groepsgenoten uit jouw therapiegroep?
Het is niet dat die concurrentiestrijd er daadwerkelijk heerste, maar ik maakte zelf die concurrentiestrijd. In mijn eerste eetstoornisgroep (waar geen aankom-eisen golden) wilde ik degene zijn met het minste gewicht. Niet dat ik dat hardop zei, maar stiekem was ik daar wel mee bezig.
Toen ik bij Novarum in behandeling ging (waar wel aankom-eisen golden) kon ik jaloers zijn op meiden die hun lijn niet haalden en baalde ik er van dat ik altijd boven mijn lijn zat. Echt geconcurreerd werd er dus niet, maar in mijn hoofd wel.
José, hoe heeft u de hulpverlening voor uw dochter ervaren?
Toen Mara in therapie ging viel er een grote last van mij af. Ik kon een stuk verantwoordelijkheidsgevoel afgeven aan de hulpverlening. Vanaf dat moment kon ik ook echt de keuze maken om mijn eigen leven weer bewust op te pakken. Daarvoor was mijn leven geheel verweven met die van Mara. Ik was de hele dag in gedachten met haar bezig. Ik vond het dus heel prettig toen Mara in therapie ging.
Mara, hoe denk jij over de hulpverlening die je hebt gehad voor jouw eetstoornis?
De hulpverlening is voor mij noodzakelijk geweest om van mijn eetstoornis af te komen. De eerste deeltijd die ik volgde was een dagdeel per week en daar golden geen aankom-eisen of eet-eisen. Als ik niet wilde mee lunchen dan deed ik dat gewoon niet. Het bleek dat deze vorm van hulp niet geschikt was voor mij. Mijn eetstoornis was te hardnekkig.
Daarna ben ik de deeltijdbehandeling bij Novarum gaan volgen. Hier waren aankom-eisen, verplicht mee eten en consequenties aan het niet nakomen van afspraken. Dat was wat ik nodig had. Het ‘moeten' doorstaan van de angsten. Het is letterlijk bloed, zweet en tranen geweest tijdens de negen maanden behandeling, maar het is me zo waardevol geweest! Dankzij de hulpverlening kan ik nu weer genieten van eten en gezond zijn.
José, wat zijn volgens u de do's en dont's in het omgaan als moeder met een dochter met eetstoornis?
Het is heel belangrijk om in contact te blijven. Zorg dat je in gesprek kan blijven met je kind, vooral luisteren is hierin belangrijk. Steun haar en laat weten dat je van haar houdt. Ook al keur je haar gedrag af, ga niet dwingen, dreigen, manipuleren of indoctrineren. Daarmee creëer je alleen maar meer afstand.
Mara, hoe gaat het nu met je?
Met eten gaat het goed. Ik heb er geen moeite meer mee, eet alles waar ik zin in heb. Ik heb vertrouwen in mijn lichaam dat het op het gewicht blijft dat bij haar hoort. Het enige waar ik soms nog moeite mee heb is de omvang van mijn lichaam. Ik accepteer meer lichaam zoals het nu is (gezond en goed functionerend), maar respecteren vind ik soms nog moeilijk.
Na mijn behandeling in de eetstoorniskliniek heb ik een deeltijdbehandeling gevolgd voor depressie en daarna een deeltijdbehandeling gericht op traumaverwerking. Ik ben van mening dat het werken aan de achterliggende problematiek van essentieel belang is in het overwinnen van een eetstoornis. Ik heb ervoor gezorgd dat ik mijn eetstoornis niet meer nodig heb om te overleven. Dit heb ik kunnen leren door mijn andere problematiek (depressie, trauma's) aan te pakken.
Waarom hebben jullie dit boek geschreven?
José: Zodat er meer begrip komt voor deze ziekte. In Nederland sterft er gemiddeld per week één persoon met een eetstoornis en zijn duizenden mensen dagelijks in de strijd met een eetstoornis. Het is belangrijk dat iedereen kan begrijpen wat een eetstoornis inhoudt.
Mara: Ter bemoediging. Ik wil uitdragen hoe diep je ook in een eetstoornis kan zitten, dat je toch kan genezen van een eetstoornis. Ik ben er zelf meerdere keren van overtuigd geweest dat ik nooit van mijn eetstoornis af zou kunnen komen. En nu blijkt dat ik er toch vanaf ben. Het kan dus wel!
Willen jullie nog iets kwijt?
Dat we hopen dat het boek vele jongeren en volwassenen mag raken en bemoedigen.
-
‘Ouders zijn onmisbaar'
Is uw zoon of dochter overgeleverd aan een eetstoornis? Daar moet je niet aan denken. Helaas zijn zo'n 40.000 Nederlanders verstrikt geraakt in de netten van deze ernstige psychische ziekte. Wat kun je als ouder doen?
Door Esther van Lunteren
Gewichtsverlies, niet eten, laxeren, veel bewegen. Het zijn woorden waarachter een wereld van leed schuil gaat. Een wereld die voor de meeste mensen moeilijk te doorgronden is, maar waar een luisterend oor en een arm om de schouder van levensbelang kan zijn.
Vormen
Kort samengevat bestaan er vier soorten eetstoornissen. Anorexia Nervosa wordt gekenmerkt door gewichtsverlies, ondergewicht en een afwijkend, minimaal eetpatroon. Mensen met Boulimia Nervosa kennen periodes van eetbuien en lijngedrag. De eetbuien worden gevolgd door bijvoorbeeld braken of overmatig gebruik van laxeermiddelen.
Binge Eating Disorder wordt ook wel een eetbuien stoornis genoemd, maar deze eetbuien worden niet gecompenseerd waardoor er vaak sprake is van overgewicht. Andere patiënten vallen onder de Eetstoornis Niet Anderszins Omschreven.
Aanleg en ervaring
Er gaat echter heel wat vooraf aan de ontwikkeling van een eetstoornis. Eric van Furth is klinisch psycholoog en directeur behandelzaken van het Centrum Eetstoornissen Ursula. ,,Al in de laatste klassen van de basisschool ontstaan ideeën over uiterlijk en lijf. Tijdens intakes met 12- en 13-jarigen hoor ik vaak ‘het sluipt erin'. De échte oorzaak is niet bekend, daarom noemen we het een stoornis."
Annette van Heemstra, gezinstherapeut bij Rintveld centrum Eetstoornissen onderschrijft dit. ,,Het is een stukje aanleg en ervaring." Van Furth: ,,Veel belang hechten aan uiterlijk kán de kwetsbaarheid voor een eetstoornis vergroten. Net zoals de wens tot of het beginnen met afvallen. Kinderen voelen zich dik, willen dunner worden en raken erin verstrikt."
Goed voorbeeld
Ook omgevingsfactoren hebben invloed op het ontwikkelen van een eetstoornis. Van Heemstra: ,,Het gezin heeft nóóit de schuld aan een eetstoornis. Wel kunnen ouders hun kinderen het goede voorbeeld geven. Laat als vader zien dat je tevreden bent met je vrouw, zodat de kinderen zien dat je mag zijn zoals je bent. Leer ze genieten van kleine dingen, niet alles moet altijd beter en mooier. Nuanceer het modebeeld en laat bijvoorbeeld zien hoe foto's in bladen bewerkt worden."
Eric van Furth: ,,Moeders hebben een voorbeeldfunctie. Als moeder altijd aan het lijnen is, dan gaat de dochter dit vanzelf belangrijk vinden. En ouders die constant opmerkingen maken over het uiterlijk van hun kinderen geven een boodschap af."
Gewoon
Je kinderen uit de klauwen van een eetstoornis houden, kan volgens Van Furth door de ‘gewone' opvoedprincipes toe te passen. ,,Verwoord de liefde die je voelt voor je kind, steun hem of haar, geef complimenten en neem ze serieus." Marie-Jeanne Schrier, gezinstherapeut bij Rintveld centrum Eetstoornissen roept ook op om eten normaal te houden. ,,We eten gewoon drie keer per dag, om vier uur krijg je gewoon wat lekkers en op zaterdagavond eten we gewoon chips."
Symptomen
Kinderen die toch een eetstoornis ontwikkelen geven signalen af. Ze slaan maaltijden over, vaak met smoesjes, sporten extra en zijn minder of niet aanspreekbaar. ,,De eetstoornis neemt langzaam bezit van het kind", legt Annette van Heemstra uit. ,,Ook vrienden kan dit op gaan vallen, want zij weten of hun vriendin luncht en zien haar tijdens het omkleden bij de gym."
De signaalfunctie van ouders is op zo'n moment erg belangrijk. Eric van Furth: ,,Tegelijkertijd is het afvallen moeilijk waar te nemen, want ze zien hun kind elke dag. Soms is het een familielid of kennis die ineens zegt ‘zó, jij bent afgevallen' waardoor alarmbellen gaan rinkelen." Meteen aan de bel trekken bij deskundigen is dan geboden om de ‘schade te beperken', aldus de therapeuten.
Spanningsveld
Niet alle ouders zijn er echter snel bij. ,,Het doel van de eetstoornis is dat de omgeving het niet ontdekt", legt Marie-Jeanne Schrier uit. ,,Het wordt gecamoufleerd en het kind vertelt onwaarheden: ‘blijf maar lekker liggen mam'. En ondertussen legt ze wat broodkruimels op de plank, schudt wat melk rond in een glas en ze heeft ontbeten. Dit kan tegelijkertijd de vertrouwensrelatie tussen ouder en kind erg schaden."
Vecht tegen de eetstoornis en geef steun aan je kind, benadrukken de therapeuten. Van Heemstra: ,,De eetstoornis neemt het kind over. Het geeft het kind het idee dat hij of zij controle over het leven heeft en die controle is belangrijk voor hen. Tegelijkertijd hoort het kind dat het moet eten, en dat geeft veel spanning."
Krachten bundelen
Op één lijn staan als ouders is dan het devies. ,,Bundel je krachten en vecht tegen de stoornis, niet tegen elkaar", zegt Van Heemstra. Praat met elkaar, want vaak is er veel wanhoop, angst en twijfel bij ouders. Het omgaan met een eetstoornis vergt enorm veel van ze. Praat ook met je kind en zeg wat je gaat doen: hulp zoeken, een vriendin raadplegen. Vraag niets, maar deel het wel mee, want je kind moet je kunnen vertrouwen."
Niet alleen de patiënt of de ouders, ook andere leden van het gezin lijden mee. Van Furth: ,,Als is het alleen al omdat alle aandacht naar degene die ziek is gaat. Dat is tijdelijk niet erg, maar een eetstoornis kan zes tot zeven jaar duren." Schrier roept broertjes en zusjes op hun broer of zus te blijven betrekken bij het leven. ,,Ze mogen zich zeker boos, verdrietig of teleurgesteld voelen. Laat ze dat ook uitspreken. Maar door te leven met plezier, laten ze hun zieke boer of zus zien hoe leuk het leven kan zijn."
 Hoe goed de hulpverlening ook is, ouders zijn onmisbaar als hun kind is verstrikt in de klauwen van een eetstoornis. ‘We waren geschokt en ontredderd, je kind is in nood'
Christien Zwart (20):
,,Ik begon met afvallen. Dit ging zo goed en ik voelde me zo trots dat ik ergens goed in was, dat ik steeds minder ging eten en meer wilde afvallen. Ik ging braken en laxeren. Op een gegeven moment slikte ik dertig pillen per dag. Voor mij was de eetstoornis een manier om te dealen met alle emoties die ik had.
Ik ben op een dag continue bezig met eten. Wat mag ik eten, hoeveel moet ik verbranden, hoeveel calorieën zitten er in die hap die ik nu in mijn mond stop. Ik denk er altijd aan. Het is heel zwaar om zo te leven. Je kunt het niet even aan de kapstok hangen. Mijn sociale leven werd kleiner, want ik had geen energie meer over. Ook hele dagen school kon ik niet meer aan. Ik ben wel heel blij dat het al een stuk beter gaat.
Mijn ouders stonden compleet machteloos. Als ze me dwongen te eten dan ging ik juist minder eten, en zeiden ze er niets van, dan voelde ik me niet geaccepteerd en had ik het idee dat ze niet zagen hoe ernstig ik in de problemen zat. Tegelijkertijd leeft je zo in je eigen wereld dat je niet kunt omgaan met de wetenschap dat anderen te lijden hebben onder jouw probleem.
Wel wil ik ouders adviseren te blijven spreken met hun kind en hen het gevoel te geven dat je ze steunt. Ik was heel erg bang dat mijn ouders heel boos en teleurgesteld in mij waren. Hierdoor ging ik mij nog rotter voelen en werd de eetstoornis sterker. Maar mijn ouders hebben mij altijd gesteund, door dik en dun. En ik heb heel veel steun gehad aan alle kaartjes, belletjes en sms-jes waarmee mensen lieten merken dat ze met mij meeleefden.
In de tijd dat ik in de kliniek zat, kon ik geen Bijbel meer lezen of bidden. Gelukkig zijn er veel mensen geweest die voor mij bleven bidden. Door deze ziekte heb ik wel leren zien hoe groot en goed God is en hoeveel lieve mensen ik om mij heen heb staan. Zonder al mijn lieve vrienden, familie en bovenal zonder God had ik dit nooit overleefd!"
Jan Quintus (52) en Berna (52) Zwart:
,,Door opmerkingen van derden kwamen wij erachter dat Christien een eetstoornis had. We waren geschokt en ontredderd. Wat moet je ermee, wat kun je doen? Je hebt geen flauw idee hoe het voor je dochter is en wat het met haar doet. We konden haar vaak niet goed bereiken. Dat was heel zwaar. We moesten continue balanceren tussen onze wereld, die van onze kinderen en het drama van Christien.
Ook aan de omgeving hadden we weinig houvast. Het is al haast niet voor jezelf te begrijpen. We ervoeren onbegrip: ze moet gewoon gaan eten, je moet strenger zijn, kun je haar niet dwingen? Dat maakte het nog moeilijker. Alleen het vertrouwen van de mensen om ons en haar heen dat ze slim en sterk genoeg is om het gevecht te overwinnen, helpt je om door te zetten.
Wij laten haar constant weten dat we er altijd voor haar zijn, zielsveel van haar houden en dat ze een Parel in Gods hand is. Zelf hadden we niet zonder ons geloof gekund. Christien is van Christus en Zijn armen zijn onder haar, met die wetenschap en daarop vertrouwend gingen we door.
Tegen ouders met een kind met een eetstoornis willen wij zeggen: wacht niet met hulp zoeken, maar dwing niet. Maak het bespreekbaar. Veroordeel en beoordeel niet. Zoek eventueel zelf hulp om te weten hoe je kunt sturen en bijstaan. Wij hebben geleerd dat een eetstoornis nagenoeg altijd een gevolg van iets is. Probeer dat te onderzoeken. Denk nooit ‘het zal wel niet zo erg zijn of worden, het zal wel weer overgaan'. Je kind is in nood!" 
Hallo, ik ben de moeder van Milou. Het is alweer twee jaar en twee maanden geleden. Milou was toen 13. Zelf was ik net herstellende van een gebroken ruggenwervel. Door Marjolijn
Milou vond dat haar bovenbenen en buik iets te dik waren. En ik moest weer uithoudingsvermogen opbouwen, dit omdat ik 4 maanden plat op bed had gelegen en sinds een half jaar aan het revalideren was.
Tegelijkertijd zouden we op gaan letten met wat we aten. Ik had al wat boeken van Sonja Bakker en die zouden we gaan gebruiken. Dus stelde ik voor om 's avonds na het eten een blokje om te gaan lopen. Daar was ze helemaal voor. In de tijd dat we buiten liepen waren we over van alles en nog wat aan het praten.
Ze begon al snel wat af te vallen. Het eetpatroon veranderde ook al. Maar soms ging ze iets te fanatiek te werk. Ze snoepte niet meer, wilde ook geen ijsje meer. Terwijl ze daar zo dol op was. Na twee weken zei mijn gevoel dat het niet goed ging. Ze verloor xx kilo per week.
En begon al vrij snel apathisch te worden. Het toen een afspraak bij de huisarts gemaakt. Eerst ben ik zelf gegaan. Daar heb ik toen mijn angsten uitgesproken. Volgens de huisarts klonk het niet goed.
Ze wilde Lou graag 's middags zelf zien. Toen wij daar kwamen was Lou vrij onverschillig. Angstig in zichzelf gekeerd. Er was tenslotte niks mis met haar. En volgens haar kon ze het wel allemaal zelf oplossen.
Na overleg met de arts kreeg ze daar 3 weken de tijd voor. Na anderhalve week zei mijn gevoel dat het echt niet goed ging en heb toen gelijk een afspraak gemaakt. We konden diezelfde dag ook terecht. De arts zag de noodzaak er gelijk goed van in. Ik kreeg toen een adres van een eetstoorniskliniek in Nijmegen.
Die heb ik diezelfde dag gebeld, en uitgelegd dat Lou xx per week afviel Het was druk maar ik kon na twee weken terecht voor een intake gesprek. Deze werd alleen met lou gevoerd, ik mocht daar niet bij zijn. Na een uur kwam ze naar buiten. Voor mij werd een afspraak gemaakt weer voor over twee weken. Verder werd mij niks verteld. En daar ga je weer naar huis. Bidden en smeken of ze alsjeblieft toch weer wat meer wil gaan eten. Maar was niet nodig zei ze, ze had alles onder controle.
Je loopt je suf te zoeken op internet. Help, wie kan ons helpen. Je gaat naar de biep en gaat op zoek naar boeken die te maken hebben met anorexia. Daar zag ik het boek van Peggy Claude-Pierre. Dit was de oplossing. Gek hè maar het voelde goed. Zo moest het gaan. Toen kreeg ik de site van Human Concern voor me. Zij werkte volgens het zelfde principe.
Ik heb toen gebeld en daar mijn verhaal verteld. Daar hadden ze voor het eerst echt een luisterend oor. Ik werd begrepen. Maar ja ik was toen al bezig met Nijmegen. En Human Concern wordt niet vergoed door de ziekenfondsen. En de hulp is niet goedkoop. De afspraak die voor mij vast stond werd daags van te voren afgebeld. Wegens ziekte. Ik zei, maar mijn dochter dan, die is ook heel ziek. Maar ja daar konden zij op dat moment niks aandoen. Dus zou ik gebeld worden als ze weer beter was.
In de tussentijd werd het eten overal verstopt. Achter de kussens in de bank. In haar sokken en haar bh. Achter de kussen in de bank. In haar wangen en dan maar naar de wc. Wat ook heel belangrijk werd was bewegen. Heel erg veel bewegen, Zelfs zittend en als ze in bed lag bewoog ze nog steeds haar benen.
Toen kwam ik op een andere site. Het was de site van Rob Zondag. Hij behandelde ook mensen met anorexia. En had hier een boek over geschreven. Ik zal stil naar je luisteren. Ik heb contact gezocht met de huisarts en haar verteld dat er nu al zo'n ander maand voorbij was en dat er nog steeds niks gedaan was. Ik wilde graag iemand anders raadplegen. Zij vond het een goed idee en zodoende nam ik contact op met Rob Zondag. Aan hem heb ik toen weer het hele verhaal verteld en hij gaf mij toen het nummer van een psychologe. Daar zijn we toen 3 achtereenvolgende weken geweest. Maar helaas was er geen klik met Lou.
Op advies met de psychologe ben ik weer terug gegaan naar de huisarts. Het ging nl niet goed met Lou's gezondheid. We waren 2 ½ maand verder en inmiddels X kilo lichter.
Inmiddels kreeg ik vanuit Nijmegen een telefoontje dat ik dinsdag mijn afspraak zou hebben. Inmiddels maakte de huisarts zich grote zorgen en heeft gelijk contact gezocht met een kinderarts van het ziekenhuis. Dit was maandag. Daar konden wij gelijk terecht. Lou vond het allemaal wel best. Daar aangekomen moesten wij het hele verhaal vertellen.
Toen wij klaar waren zei hij dat ze haar wel wilde helpen daar dan moest er bloed afgenomen worden en ze zou aan het infuus komen. En als je weet dat ze panisch is voor spuiten dan begrijp je natuurlijk wel dat ze dat niet wilde. Dus kreeg ik van de kinderarts te horen dat ze haar niet konden helpen. Zij gaf zelf geen toestemming. Hoe gek kan het zijn. 13 jaar en dan moet zij zelf toestemming geven. Als ouder heb je niets in te brengen.
Ik ben toen waanzinnig boos geworden. En gevraagd dat als ik haar mee naar buiten zou nemen en zij voor mijn voeten neer zou storten dat zij haar dan wel op mochten nemen. En ja dat klopte. Want dan had zij zelf niets meer te willen. De arts was behoorlijk geschrokken van mijn verhaal. En hij vertelde me dat hij eens zou kijken wat hij kon doen. Toen wij buiten kwamen had ik een voicemail. Mijn afspraak voor de dinsdag in Nijmegen kon helaas niet doorgaan. Ze zouden nog van zich laten horen.
De volgende ochtend belde de kinderarts. Hij had vanaf het moment dat wij daar weg waren gegaan zich grote zorgen gemaakt over Lou. En hij vroeg het telefoonnummer van Nijmegen. Nadat hij gebeld had kon ik ineens wel terecht voor een afspraak. In mijn ogen kwam dat omdat er iemand gebeld had met een titel arts voor zijn naam. Dan gaan er in één keer deuren voor je open.
Na twee weken kregen wij in Nijmegen te horen dat zij het niet verantwoord meer vonden om haar te laten lopen. Zij namen met spoed contact op met de kinderarts en diezelfde dag werd Lou opgenomen in het ziekenhuis. X kilo lichter. Ze was behoorlijk uitgedroogd en haar nieren functioneerde niet meer goed. Die dag ging ze aan de Zyprexa. Dit moest haar rustiger krijgen. Maar de drang voor bewegen bleef. Ze werd hier zo moe van. Hier ben ik toen 9 weken met haar geweest. Ze mocht niet meer lopen en kreeg een aangepaste voedingslijst.
Elke ochtend moest ze als ze wakker werd gewogen worden. De kinderarts kreeg na een telefoontje gepleegd te hebben met Nijmegen te horen dat zij haar toch niet hadden kunnen helpen. Ze was nog te jong. Waarom zeiden ze dat drie maanden geleden niet tegen ons. Dan hadden wij andere hulp kunnen zoeken. En toch bleef ik maar lachen. En zei dat ik er van overtuigd was dat ze hier helemaal vanaf zou komen. Ik was laaiend en de kinderarts begreep er ook niets van.
Na die negen weken is ze naar huis gegaan in afwachting van Rintveld. Dit is een eetstoorniskliniek in Zeist. Hier leerde ze weer te eten.
En na 4 weken kwam er een plaats voor haar vrij. Ze zou daar voor een half jaar intern gaan. Het klinkt misschien gek maar mijn gevoel zei dat ze daar niet goed zat. Tuurlijk ging ze daar eten. Ze nam alles wat op haar lijst stond. Maar weet je het was niet van haarzelf. Er werd voor haar besloten. En ik ben er al die tijd van overtuigd geweest dat. De enige die dit kon oplossen Lou zelf zou zijn.
In Zeist moest ze na gaan denken over hetgeen ze zat na te denken. Ze kreeg commentaar dat ze te snel at. Terwijl ze altijd een snelle eter was geweest. Na 2 weken heb ik besloten haar daar weg te halen.
En dat was voor haar de beste beslissing. Ze vonden me wel heel erg betweterig daar. Maar toen we na twee weken op controle kwamen moesten ze mij toch wel gelijk geven. Het ging beter met haar.
Toch voelde het bij mij nog niet goed. Human Concern is al die tijd in mijn hoofd lopen spoken. Ik heb toen contact gezocht en gelukkig kon ik nog diezelfde week bij een van de psychologe terecht. Hier zat iemand die het zelf mee had gemaakt. Die wist hoe het voelde.
Die luisterde en vertelde haar verhaal. En Lou vond voor het eerst iemand in de hulpverlening die het helemaal begreep. En voor mij viel het kwartje op zijn plek. Dit was het voor ons. Nu twee jaar later gaat het goed met haar.
Begin dit jaar ontmoette ze haar vriendje en de zon brak weer door. Ze geniet, ze eet en ze lacht weer volop.
Wat voor mij heel belangrijk was in die twee jaar. Dat je nooit kwaad moet worden op je kind. Zij kunnen er echt niks aan doen. Het overkomt ze. En ze zijn al kwaad genoeg op zichzelf. Luister heel goed naar ze. En het allerbelangrijkste is: Blijf ze heel veel liefde geven.
Geef ze het gevoel dat ook zij met een reden op deze wereld zijn. Ze hebben het zo hard nodig. En blijf vertrouwen op je eigen gevoel. 
Een interview met de moeder van Sanne
Kunt u kort iets over uw dochter vertellen en over uw band met haar?
Sanne is een sociaal, gevoelig meisje. Vrolijk, creatief. Ik heb altijd een goede band met sanne gehad. Ik vind het leuk om samen leuke gezellige dingen te doen en ik ben er voor haar als zij mij nodig heeft.
Wanneer had u voor het eerst door dat er iets niet klopte aan uw dochters eetgedrag?
Ik merkte zoon 3 jaar geleden aan haar eetgedrag dat er iets niet klopte. Ze wilde geen produkten meer waar vet in zat zoals patat, nootjes, chips, snoep e.d. Ook kreeg zij veel bewegingsdrang.
Kon u er met uw dochter over praten?
In het begin kon ik er moeilijk met sanne over praten ze ontkende alles en werd boos. Pas tijdens de behandeling leerde zij het ook benoemen.
Heeft u zich als moeder en als gezin heel erg moeten aanpassen aan het gedrag van uw dochter?
Om je helemaal aan te passen aan de eetstoornis is niet goed, maar toch gebeurt het soms wel. Op een gegeven moment ben je al blij dat ze iets eet ook al zijn het magere produkten er moet toch iets naar binnen. Nu heb ik wel geleerd dat je de eetstoornis geen enkele ruimte moet geven. Het blijft wel moeilijk hoor!
Wat vond u als moeder het meest moeilijk wat betreft de eetstoornis van uw dochter?
Het moeilijkst aan de eetstoornis vind ik dat het zoon lange kwestie is. Een griep is zo over maar deze ziekte duurt jaren. Zwaar voor de meiden en ouders!
Hoe ging u om met de machteloosheid en het verdriet?
Het verdriet verwerkt ieder op zijn eigen manier denk ik. Ik heb uiteraard ook gehuild en ben regelmatig boos op de eetstoornis. Ik praat erover met mensen en bid iedere dag.
Watvoor effect had de eetstoornis van uw dochter op het gezin?
Het effect van de eetstoornis op het gezin is best groot. Uit eten gaan is niet echt ontspannend en omdat eten iedere dag terugkomt voelt de druk wel eens groot. Ook sociale contacten zijn er de afgelopen tijd bij ingeschoten omdat veel aandacht en zorg naar sanne is gegaan.
Als u nu iets anders of opnieuw mocht doen, wat zou dat dan zijn?
Ik zou niet goed weten wat ik anders zou doen als ik het over mocht doen. Je doet je uiterste best maar soms is zelfs dat niet genoeg. Het probleem is daar te groot en complex voor. Hulp van buitenaf heb je dan echt nodig.
Hoe gaat het nu met uw dochter en met u?
Sanne is nu na een opname van een half jaar weer thuis en het blijft moeilijk. Ze gaat weer naar school en sport en geniet daar weer van.Maar vette produkten blijven moeilijk.Ze is altijd bang dat ze teveel eet, het blijft een gevecht.Ze heeft een sterke wil.
Hoe bent u betrokken bij de behandeling van uw dochter?
Via gezinsgesprekken en behandelplanbesprekingen blijven de ouders betrokken bij de behandeling in de kliniek. Ook kun je als ouder altijd de kliniek bellen voor advies.
Bent u veranderd door wat er gebeurd is de afgelopen jaren?
Ik ben niet meer zo zorgeloos als voor de eetstoornis het blijft een zorg, maar we blijven positief. Het kost voor de meiden en ouders een hoop energie om de eetstoornis de baas te blijven!
Heeft u nog tips voor andere ouders van?
- Geef duidelijke grenzen
- Zoek zo snel mogelijk hulp via huisarts.
- Doe iets gezelligs met je kind wat niets met eten te maken heeft....zo hou je contact.
- Geef jezelf niet de schuld.
- Zorg voor ontspanning voor jezelf.om het vol te houden.
- Ga niet in de eetstoornis mee.
Vanwege privacy wordt in dit interview geen echte naam genoemd. 
Monica is 47 jaar jong en heeft twee dochters: Sharon is de oudste en Naomi, zij is 2,5 jaar jonger.
Een interview met een moeder van...
Wanneer kwam u er voor het eerst achter dat er iets niet goed ging met het eetgedrag van Sharon?
Voor het eerst in de zomervakantie 2006 in Frankrijk. Dan leef je 2 (of meer) weken bij elkaar en dan vallen die dingen meer op dan thuis. Ik merkte toen dat ze wat moeilijk deed af en toe over het eten. Die periodes van weinig eten en normaal eten wisselden elkaar toen nog steeds af.
Wat heeft u toen gedaan?
In eerste instantie dacht ik dat ze gewoon bezig was met lijnen, om iets af te vallen. Dat vond ik in het begin nog niet zo'n probleem. Ik heb zelfs op een gegeven moment een boek gekocht met slanke recepten voor kinderen en tieners. Ik dacht toen "als ze dan wil lijnen, dan wel gezond."
Hoe bent u er met haar over gaan praten? Wat zou u andere ouders aanraden?
We zijn er met haar over gaan praten na de zomer van 2007. Want toen ging het echt niet goed meer. Ze was toen niet meer gewoon aan het lijnen, maar stopte langzamerhand met eten. We hebben een goed moment afgewacht om het gesprek erover aan te gaan en dat was goed. Ze had zelf ook door dat het niet goed ging.
Wat kan ik anderen aanraden? Praten! Laat merken dat je weet dat er een probleem is, pas dan kun je hulp gaan zoeken. Sharon liep er al zolang mee rond, in haar eentje, en ik had het idee dat het voor haar ook een opluchting was dat wij het wisten en dat ze er over kon praten.
Hoe heeft u samen met Sharon hulp gezocht?
We zijn eerst naar de huisarts gegaan, met z'n drieën, de vader van Sharon, ik en Sharon. De huisarts heeft toen een doorverwijzing naar het Riagg geregeld. Dat duurde lang, veel te lang, voordat ze daar terecht kon. Vanuit het Riagg hebben ze Sharon weer doorverwezen naar een psychiater van het Sophia kinderziekenhuis. Deze arts is gespecialiseerd in eetstoornissen.
Heeft u zelf ook steun?
Nee, ik heb zelf geen steun. Ik praat er wel over met collega's, en dat is wel fijn. Toen Sharon opgenomen was in de Adolescenten-kliniek van het ErasmusMC werden we wel heel erg betrokken bij alles. Om de week was er een gezinsgesprek. Naomi was daarbij ook welkom.
Ik zou als moeder alles doen om mijn kind aan het eten te krijgen. Wat is volgens u de beste methode?
Je kunt er niets aan doen! Ik had het ook het liefste naar binnen gepropt. Maar dat heeft geen enkel nut. Wat denk je wat er gebeurt als je iemand met anorexia dwingt om iets te eten wat ze niet wil? Dan gaat vervolgens de dagen erna nog meer ‘de rem erop' en dan ben je eigenlijk nog verder van huis. Degene met de anorexia moet het echt zelf doen. Het enige wat je kunt doen is steeds maar weer laten merken dat je van ze houdt, dat je ze wilt steunen, dat je wilt helpen als dat kan.
Wat was/ is voor u het meest zwaar aan het feit dat uw kind een eetstoornis heeft?
Het machteloze toezien hoe je kind kapot gaat, afzwakt, ziek is en doodongelukkig. En je staat erbij, je kijkt ernaar, en je kunt niets doen.
Kunt u ook een bijzonder moment noemen uit de afgelopen jaren dat uw dochter met haar eetstoornis vocht?
Jemig de pemig. Moet ik ook nog even over nadenken. Ik kan wel wat emotionele momenten herinneren, maar dat is eigenlijk wel erg persoonlijk. Maar er zijn hele moeilijke momenten, die je nooit meer vergeet, maar toch ook wel hele mooie fijne momenten.
Hoe denkt u over de huidige eetstoornis hulpverlening?
De hulp die Sharon heeft gehad vond ik wel goed. In het Erasmus werd Sharon ook snel opgenomen toen dat nodig was. Elders hadden we minder goede ervaringen. Daar duurde het allemaal veel te lang.
Wat zou er volgens u beter kunnen aan de hulpverlening?
Wachttijden inkorten! Sharon wilde eigenlijk niet in de Adolescentenkliniek opgenomen worden de tweede keer, maar de wachttijd bij de andere kliniek was zó lang. En dat hoor je soms van andere meisjes ook.
Heeft u het idee dat uw dochter ook door mode en media extra beinvloed is?
Nee. Net zomin dat een foto van iemand in een zwarte trui ervoor zorgt dat iemand depressief wordt. Als die aanleg in de persoon zit lopen ze het risico dat het zich gaat ontwikkelen. En dan heb je pech (zoals de arts van Sharon dat altijd zei).
Hoe denkt u als moeder over pro-ana websites?
Die vind ik zo triest! Ik heb er wel eens een kijkje op genomen, om te zien wat het nu precies was. Die meisjes (meestal meisjes) die elkaar gek zitten te maken, die de meest absurde tips doorgeven om af te vallen, die foto's van graatmagere meisjes idealiseren. Echt heel erg.
Zijn er tips die u aan andere ouders zou kunnen geven?
Praat erover. Zoek hulp. Steun ze. Hou van ze. Maar ga niet mee met de anorexia. Ik moet steeds opletten dat ik niet teveel van Sharon laat afhangen wat er gegeten wordt bijv. Voor je er erg in hebt staat bepaalt degene met de anorexia wat er in de boodschappenwagen komt en wat er gekookt wordt (en vervolgens staan ze zelf altijd in de keuken, ze kunnen vaak heerlijk koken....voor een ander).
Zijn er bepaalde signalen waarop ouders kunnen letten?
Ik denk dat het heel moeilijk is om in een beginfase een eetstoornis te ontdekken. Alles wordt een beetje stiekem gedaan. En het vermageren wordt verstopt onder wijde kleding. Maar op een gegeven moment ga je wel zien dat je kind niet gelukkig is. Al lachen ze misschien wel, de ogen zijn triest. Ga zo snel mogelijk hulp zoeken. 
Een interview met John, de vader van Tessa.
Kunt u kort iets over uw dochter vertellen en over uw band met haar?
Tessa is een stil en gevoelig meisje van 10 jaar. Ze houd niet van herrie en kan slecht omgaan met onrecht in de wereld en haar directe omgeving. Tessa is erg lief en heel eerlijk. De band met Tessa is heel goed, want ze praat met ons heel open over haar problemen.
Wanneer en hoe had u voor het eerst door dat er iets niet klopte aan uw dochters eetgedrag?
Dit was in de zomer van 2006, Tessa was toen 8 jaar. We waren op vakantie en het was erg warm. Ze stopte eerst met snoepen en later begon ze ook eten en drinken te minderen. Tessa wilde zelfs niets drinken na een lange fietstocht of middagje strand. Ze is toen zelfs flauwgevallen door uitdroging.
Kon en kan u er met uw dochter over praten?
In het begin niet. Tessa dacht dat zij de enige was met 'dit probleem' en schaamde zich heel erg. Ze werd altijd erg boos als we over eten/drinken begonnen en ontkende dat er een probleem was.
Pas vanaf de ziekenhuisopname in het AMC, in 2007, gingen haar ogen open en ontdekte ze dat er meer meisjes ook het 'stemmetje' hebben. Vanaf dat moment werd de communicatie opener.
Heeft u zich als vader erg moeten aanpassen aan het gedrag van uw dochter?
Ja, in het begin was ik vaak boos op haar omdat ze niet wilde eten, en ze zei dat ik me aanstelde. Er was niets met haar aan de hand, dacht ze. Nu, 3 jr later, praten we heel goed samen over de ziekte en werkt Tessa mee aan haar herstel. Soms heeft ze het erg moeilijk. Ik spreek mijn bewondering voor haar uit en steun haar zoveel mogelijk in de strijd.
Wat vond en vindt u als vader het meest moeilijk wat betreft de eetstoornis van uw dochter?
In het begin was ik machteloos en werd ik boos op haar. Nu vind ik het heel erg als ik zie dat ze huilt bij een bepaalt gerecht of voedingsmiddel. Ze wil zo graag beter worden maar het is zo moeilijk voor haar. Dit doet mij pijn.
Hoe gaat u om met de machteloosheid en het verdriet?
De laatste tijd gaat redelijk goed. Zelfs deze ziekte went op de duur. Soms trek ik mezelf even terug en reageer mezelf af op muziek of ga ik even het bos in. Ook de Bascule helpt ons.
Kunt u iets vertellen over de oorzaken van de eetstoornis van uw dochter?
Erg moeilijk te zeggen. Ze is te jong voor mode invloeden of modellenprogramma's. Ik denk dat het voortkomt uit behoefte aan controle willen hebben. Tessa is overdreven perfectionistisch en zuinig op al haar spullen en ook haar lichaam. Het goed voor haarzelf zorgen is denk ik doorgeslagen.
Hoe denkt u dat de media invloed heeft op het zelfbeeld van jonge meiden?
De huidige modeprogramma's en modellenwedstrijden zijn zeer gevaarlijk. Meisjes met een gevoelig karakter zullen zich hierdoor snel laten beinvloeden. Ze denken dan dat je meetelt als je net zo mager bent als die modellen.
Als u nu iets anders of opnieuw mocht doen, wat zou dat dan zijn?
Eerder vertrouwen op mijn eigen intuitie en aan de bel trekken. Mij niet meer laten afschepen door de verkeerde en eigenwijze medici. We hebben 1,5 jaar verspilt en grote risico's gelopen met Tessa's gezondheid. Ik zou alle ouders willen oproepen om alert te zijn en meteen de juiste hulp via het AMC in te schakelen indien nodig.
Hoe gaat het nu met uw dochter en met u?
Met Tessa gaat het redelijk goed. Ze eet elke dag van een vaste eetlijst en doet haar best om haar ziekte te overwinnen. Haar gewicht blijft nog wel achter en is nog een zorg. Voor de rest van ons gezin en mijzelf is er weer een beetje hoop na een moeilijke tijd.
Hoe bent u betrokken bij de behandeling van uw dochter?
We hebben wekelijks een gesprek met de hulpverleners in de Bascule, echte vakmensen. Aansluitend bepalen we de vervolgstappen voor Tessa's behandeling.
Bent u veranderd door wat er gebeurd is de afgelopen jaren?
Ja. Ik leef bewuster en geniet meer van de mooie momenten in het leven. Het samenzijn en lachen met mijn kinderen is het aller belangrijkste.
Wat vindt u van de huidige hulpverlening voor eetstoornissen in Nederland?
Ik heb alleen ervaring met de Bascule + het AMC te Amsterdam. Hun hulpverlening is echt fantastisch en heel professioneel.
Heeft u nog tips voor andere ouders?
Ja, ga bij twijfel meteen naar het AMC of de Bascule, voor controle. Reguliere artsen begrijpen niets van eetstoornissen en laten uw kind dood gaan! (ik spreek uit ervaring)
Is er nog iets anders dat u wil zeggen?
Ja. Scarlet ik vind dat je geweldig werk doet en steun je volledig in je acties. Indien gewenst mogen andere ouders mij ook benaderen hoor. Ik wil ze graag advies geven indien gewenst.
Tessa 
De harde woorden van de kinderarts, ik hoor het niet, ik wil het niet horen, ik steek mijn kop in het zand! En toch wist ik het ook, maar we zitten nog in de ontkennende fase!
Door Henriette Hof, moeder van Muriël
Muriël herstelde slecht van een derde dubbele longontsteking, en viel erg af. De kinderarts vond dat niet zo verontrustend, maar ik wel....We moesten geduld hebben, ze was tenslotte erg ziek geweest.
Na 3 weken sondevoeding in het ziekenhuis en een verblijf van bijna 6 weken, wordt er contact gezocht met de kliniek. Ze wordt opgenomen voor 2 weken, de flex opname. Ze krijgen haar weer aan het eten, maar mijn gevoel is niet goed. Het wordt bevestigd, ze gaat terug voor een permanente opname.
Ze is boos, ziet het probleem niet zo..... Het is zwaar, voor ons allemaal, dus ook voor de rest van het gezin. De andere kinderen snappen het helemaal niet. Begrijpelijk. Je kan toch gewoon eten?
In de weekenden thuis, gaat het moeizaam, veel woede en verdriet....zo pijnlijk! We maken duidelijke afspraken met de leiding van de kliniek, als Muriël niet alles eet, wat ze moet eten, komt ze terug op de groep! En dat gebeurt dan ook regelmatig. Je wordt verscheurd door verdriet en boosheid. Je wilt haar thuis hebben, en hebt tegelijkertijd afspraken gemaakt, in haar belang. We vechten door!
Na 4,5 maand mag ze naar huis, het voelt niet goed....ik baal van mijn gevoelens, maar kan ze niet wegdrukken. Mijn gevoelens kloppen, weer gaat het mis. Er volgt weer een opname voor 2 weken.....en weer een permanente opname erachteraan.
Dit keer is de opname anders. In die zin, dat we nu goed met Muriël hebben kunnen praten en huilen.....ze begrijpt het, ziet ook in dat we het samen helaas nog niet kunnen oplossen en meer hulp nodig is! We sluiten een deal samen en beloven elkaar dat dit de laatste opname wordt!
De grote bult puin op de weg omzeilen we niet. We besluiten er dwars door heen te gaan, de beste manier, voor ons. Er volgen veel gesprekken, therapieën, enz.......
We praten zeer open over haar eetprobleem, en de lucht begint te klaren. De andere kinderen, leren er ook steeds beter mee om te gaan, ook door de openheid hierover. Al blijft het natuurlijk niet makkelijk. We geven Muriël het gevoel dat ze zichzelf mag zijn en dat wij gaan winnen.
We hebben ongelofelijk veel steun van de begeleiders in de kliniek, geweldig. Ze begrijpen onze gevoelens als ouders en broertjes zo goed, het helpt ons om veel te praten. In overleg ben ik op een gegeven moment drie dagen per week gaan mee-eten op de groep, samen met mijn meisje aan een tafeltje. Het zijn op de groep begint te wennen. Ik zie Muriël sterker en sterker worden, en langzaam aan zie ik DE Muriël weer terugkomen....oh wat wordt ik weer blij, wij allemaal!
Na bijna 5 maanden.....Ze komt weer thuis, en wat voelt het goed, echt goed!
En nu, na zo'n 3 jaar en 3 maanden, blaakt ze van gezondheid, energie, ze staat midden in haar leven, een heerlijke meid. Ik ben zo trots!!!
De kliniek is een gesloten boek voor haar en ons: over...en....uit!
We hebben zo veel geleerd in deze periode We zijn closer geworden met elkaar en we bespreken alles met elkaar.
Ze zag, ze kwam, en overwon! Met volle overgave durf ik nu te zeggen: mijn dochter is er weer, zoals ze altijd was en dat blijft ze ook!! Absoluut!
Ik schrijf dit met toestemming van Muriël zelf, stoer he? Niks geen andere naam, gewoon Muriël. Ze schaamt zich niet meer voor deze periode, is er heel open over en wil zelf ook graag haar bijdrage leveren aan diegenen die nog midden in het proces zitten.
Ik ben ontzettend trots op haar!
Geef nooit op. Er is licht aan het einde van de tunnel, zoek de beste hulp die er is, je kan geholpen worden, met de juiste mensen om je heen, op de juiste plaats!!!
Vecht door, doe het, het leven is te mooi, om het niet te zien! |