Artikelen en mediaHier vindt u de artikelen, nieuwsberichten en aankondigingen die interessant zijn op het gebied van eetstoornissen, opvoeding, schoonheid en gezondheid Dochter het huis uit
Het is geen eenvoudige opdracht die je als ouders opgelegd krijgt. En al helemaal niet als je kind bijvoorbeeld een eetstoornis heeft. Voor mij volkomen logisch dat je je kind dan met pijn in het hart laat gaan. Vaak zie je wel dat op allerlei vlakken je kind er gewoon aan toe is om uit huis te gaan, maar maak je je zorgen over hoe ze dat gaat doen met het eten. Ik herinner me nog een gesprek waarin een dochter, al lang en breed samenwonend, vertelde dat haar moeder elke keer als ze langskwam haar gedag zei en vervolgens naar de keuken liep en in de koelkast keek. De producten en gevuldheid van de koelkast waren dan een maat van hoe het met haar dochter ging. Deze dochter gaf aan dat het qua idee niet eens zo gek was dat haar moeder dat deed. Als het goed met haar ging was de koelkast voller en meer gevariëerd en als het slechter ging, stond er meer light in. Soms hadden ze echter die dag nog geen boodschappen gedaan als moeder kwam, of juist wel en stond hij dus vol. Geen goede maatstaaf dus. Luisteren naar je kind
Er is een verschil tussen horen en luisteren. Heel vaak horen we wat de ander zegt en zijn we instaat om via ons korte termijn geheugen de laatste zin ook te herhalen. Maar dat is niet hetzelfde als luisteren. Bij luisteren neem je de inhoud van het gezegde in je op. Hoe vaak ben je niet al bezig met het geven van een reactie in je hoofd, terwijl de ander nog aan het praten is? Op dat moment ben je aan het horen, niet aan het luisteren. Voor luisteren is het nodig om de inhoud actief in je op te nemen. En niet alleen wat je hoort, maar ook wat je ziet bij de ander, hoort bij dit luisteren. Je let op de ondertoon is, de toonvoering en lichaamstaal. Mama doet aan de lijnHet is weer voorjaar en de tijdschriften staan er vol mee: tips om af te vallen voor de zomer. Dit zomer-afvallen waar half nederland aan meedoet, is een heikel onderwerp in mijn kamer. Moeders op dieet terwijl hun dochter of zoon moet aankomen.
Sommige ouders doen het stiekem, anderen doen het juist openlijk, sommige zeggen "Ik let een beetje op." Andere zeggen letterlijk "Ik wil afvallen." ....en ik weet van één moeder dat ze stiekem bewondering had voor haar dochter die het wel lukte om af te vallen terwijl het haar moeite kostte. Voorlichtingsavond over eetstoornissen
Elk mens is dagelijks met eten bezig. Logisch, eten is nodig om in leven te blijven. Voor mensen met een eetstoornis is voedsel een obsessie geworden. Het leven wordt er door beheerst. Naar schatting lijden er in Nederland zo'n 200.000 mensen een eetstoornis! Maar wat is nu eigenlijk een eetstoornis? Welke vormen zijn er, wat zijn vroege signalen en welke behandelmogelijkheden zijn er? Wat kunt u zelf aan doen? De avond is bedoeld voor mensen met een eetprobleem, voor iedereen in hun directe omgeving én voor een ieder die in het werk met hen te maken heeft. Kibbelende kinderen en een eetstoornis
Zo ken ik een jongen waarvan de zus uit huis ging. Zijn ouders verzuchtten in de weekenden, als zus weer thuis was, dat het zo jammer was dat er steeds maar gekibbeld werd. Waarop broer en zus zich eendrachtig naar ouders keerden en zeiden: "Wij missen het kibbbelen!" Andere kinderen in het gezin kunnen behoorlijk last hebben van de eetstoornis van hun zus of broer. Spanningen rondom de maaltijd, aanpassingen in de regels, ouders die veel tijd en aandacht geven om hun kind te helpen, maar daardoor minder tijd hebben voor andere dingen. In bijna alle gezinnen ontstaan daardoor veranderingen. Wat kan ik als ouder zelf al doen?
Regelmatig krijg ik via de mail de vraag wat ouders zelf al kunnen doen wanneer er sprake is van een eetstoornis of een vermoeden van een eetstoornis. Een vraag die lastig is om algemeen te beantwoorden omdat iedere situatie anders is, toch wil ik een poging wagen. Wel een poging voor ouders van (jonge) pubermeiden. Voor oudere meiden en volwassenen heb ik een iets andere visie over de rol van ouders. Deze blog is voor ouders om hun handvaten te geven, ik denk wel dat ik heel veel meiden over me heen ga krijgen, dat is dan maar zo. ''Beste ouders, Allereerst: schakel de huisarts in en deel uw vermoeden en laat de huisarts meedenken hierin. Zussen, broers en een eetstoornis
Broers en zussen spelen een belangrijke rol wanneer iemand vecht tegen een eetstoornis. Dat werd me vandaag eens temeer duidelijk. Doordat ze een andere band hebben dan ouders, meer gelijkwaardig, zie je dat ze op één of andere manier er ook anders instaan. Ze zien heel veel, merken heel veel en voelen heel veel. Er is veel begrip voor hun zus die zo aan het worstelen is, maar echt begrijpen doen ze het niet. Er is ook een worsteling in hun hoofd aan de gang. Aan de ene kant balen ze dat heel veel dingen niet meer zo spontaan gaan als vroeger, bijvoorbeeld even naar de Mac en aan de andere kant weten ze dat hun zus er ook niets aan kan doen dat dit haar overkomen is. Ik hoor wel veel frustratie dat ze er zoveel strubbelingen zijn. Schuldgevoel of schaamte?"Ik voel me zo schuldig dat ik dit mijn ouders aandoe", "ik ben zo'n last voor ze". Dit zijn twee van de zinnetjes die ik regelmatig hoor in de gesprekken die ik voer. Bij schuldgevoel spelen 3 dingen een rol: 1. Je hebt een verwachtingspatroon of ideaalbeeld van jezelf Normaalgesproken zorgt een schuldgevoel ervoor dat je de juiste keuzes maakt: daardoor houd je rekening met anderen. Maar bij chronisch schuldgevoel maak je jezelf onterecht verwijten en probeer je te compenseren voor fouten die je niet hebt gemaakt. Dit laatste is iets wat ik veel tegenkom bij mensen die met een eetstoornis worstelen. Ouders betrokken bij behandeling eetstoornis?
Er liggen allemaal verschillende redenen aan ten grondslag. Van hulpverleners die zeggen dat ze alleen met de betrokken cliënt werken en dat het de vertrouwensrelatie schaadt om ouders in te lichten, tot ouders die het opgegeven hebben om verandering te krijgen en het hele scala van mogelijkheden daartussen. Maar heel vaak krijg ik ook te horen dat het maken heeft met de leeftijd van het kind. Er wordt dan met de wet geschermd van het beroepsgeheim en dat alleen met toestemming van het kind ouders betrokken mogen worden. Zie ook hier Dat geldt natuurlijk voor alle hulpverleners. En daar zit de crux. Ouders zijn niet de hulpverleners. Er is geen wet die ouders verplicht om hun kind met rust te laten op medisch vlak als ze 16 jaar of ouder zijn. We gaan mee met onze volwassen kinderen als er ogen gelaserd moeten worden, als er een operatie gepland wordt. We zorgen voor onze eigen ouders op dit vlak en luisteren aandachtig wat de arts zegt over de revalidatie van die gebroken heup etc. etc. Tuurlijk, zul je zeggen, dat kan ik omdat ik toestemming heb gekregen. Wie van jullie heeft thuis een stapel toestemmingsformulieren liggen met handtekening van je eigen ouders erop dat je mee mag naar de dokter? Ik niet. Heeft mijn kind anorexia?
Vaak staat er nog bij dat bij een of meerdere van deze symptomen contact opgenomen moet worden met de huisarts. Wat maakt dan dat ouders toch gaan vragen: Heeft mijn kind anorexia? 1. Je hoopt zo als ouder dat je geruststelling krijgt, dat datgene wat je ziet en merkt, niet is wat je denkt. Dat het gewoon als "pubergedrag" kan worden afgedaan en dat je kind toch niet zo ongelukkig is als je vermoed. Mijn kind eet te veelVan de website moeders.nu ontvingen we het volgende artikel: Na het lezen van een artikel over anorexia denk je dat je blij moet zijn. Dit heeft je dochter zeker niet. Jouw dochter eet wel, heel veel zelfs. Er lijkt geen rem op te zitten en eigenlijk wordt ze alleen maar zwaarder. Toch vraag je je af of er niet iets meer aan de hand is. Zeker omdat je regelmatig lege zakken chips in haar kamer vindt en als je erover probeert te praten ze boos wordt. Wat zou er aan de hand kunnen zijn?
BED Denken voor je dochter
Omdat het cultureel bepaald is dat sociale gelegenheden gepaard gaan met eten en drinken, dan is er voor de eetstoornis snel een gegronde reden om niet uit te gaan, niet te gaan shoppen, de film over te slaan of thuis te blijven bij carnaval, kerst, oud&nieuw of pasen. En dan zat je daar, misschien wel achter je computer, terwijl oude schoolvriendinnen in de meest vreemde kostuums uitgedost, aan het hossen waren. Of heb je meegedaan, ook al voelde je je ongemakkelijk. Je durfde het niet op een zuipen te zetten of omdat je voelde je erg ongemakkelijk in je konijnenpak of cheerleader-outfit. Misschien speelde je wel de "gezellige dikkerd" terwijl je je erg ongemakkelijk voelde. Sociale isolatie is een van de kenmerken van een eetstoornis. Proud2bme haalt meiden al een stuk uit die isolatie. Voor ouders, broers en zussen, partners, vriendinnen en vriendjes is het soms erg lastig om de leuke dingen te blijven doen. Soms is het al lastig om naar de film te gaan, te gaan shoppen of de verjaardag van oma te gaan bezoeken. Want wat doe je met die bak popcorn? Wat doe je met chocolaatjes en appeltaart of de goedbedoelde opmerking van oma: ''Vroeger was je dol op chips.'' Of met die groep vriendinnen die winkel in en winkel uit ingaan om kleren te passen en jij nog steeds op zoek bent naar dat ene witte topje waarin je niet het gevoel hebt dat je dik bent of die ene blouse die verhult dat je overgewicht hebt. Miscommunicatie door een eetstoornis
En geloof me, een relatie komt onder druk te staan als er een eetstoornis speelt. Van ouders die worstelen met die opvoedingstaak plus, van vrouwen met een eetstoornis en hun partner, van meiden met een vriendje (ik hou het even voor het gemak bij deze vormen). Wat gebeurt er dan in een relatie wanneer één van de twee een eetstoornis heeft? De eetstoornis zelf zorgt voor ruis. Datgene wat gezegd wordt, komt niet altijd meer aan zoals het bedoeld is. De meest gehoorde hierin is wel de opmerking "tjé, wat zie je er goed uit" die binnenkomt als "ze bedoelt dat ik dik ben". En als je dat hoort in de woorden van je vriendje dan is het logisch dat je je daar niet fijn bij voelt. Of als je als ouder zegt "ik ben bang dat ik je kwijtraak" en het wordt door de ruis van de eetstoornis gehoord als "zie je wel, ik ben ze tot last", dan is het begrijpelijk dat dat een naar gevoel geeft. Of hoe moeder de paniek voelt opkomen bij haarzelf als vader zegt: "nu is het genoeg geweest, ze gaat gewoon eten al zitten we hier de hele avond" en alleen maar kan horen "Dat kan ze niet aan!" Eten wat de pot schaftEén van de vragen die ik bijna elk gezin stel dat bij mij op gesprek komt is de volgende: wat is er veranderd aan tafel en in de koelkast? Standaard krijg ik als antwoord dat er in de koelkast lightproducten zijn bijgekomen, zoals bijv. optimel en cristal clear. (Cranberry is de meest favoriete smaak begrijp ik). En aa Soms gaat het zover dat ik hoor dat jonge meiden zelf hun eten koken, in aparte pannen. Dat ze niet meer mee-eten met het gezin. Ook vegetarisch gaan eten, soms zelfs veganistisch eten, hoor je langskomen. Het effect is hetzelfde: het kind eet afwijkend van de rest van het gezin. En hoe was het ervoor? vraag ik altijd ook nog. Standaard kreeg ik dan als antwoord: Toen at ze wat de pot schafte. Ze heeft een eetstoornis, ze is het niet!
Eetstoornissen; ik weet nog goed toen ik bijna tien jaar geleden als gezins- en relatietherapeut voor het eerst met mensen met eetstoornissen te maken kreeg. Ik had eigenlijk geen flauw benul had wat het precies betekende; een eetstoornis hebben. Niet voor de mensen zelf en al helemaal niet wat het betekent voor hun omgeving. Tijdens mijn inwerkperiode at ik mee in de kliniek. Van tevoren kreeg ik instructies: ''Aan tafel niet over eten praten.'', ''Je eet alles op wat je op je bord hebt liggen.'', ''We doen niet aan "niet lekker" en zo nog een paar. In mijn onschuld dacht ik dat ik dat het zou lijken op eten in een studentenhuis, met allemaal jonge mensen. Maar ik zat nog niet aan tafel, of de spanning knetterde al door de lucht. Achteraf legde de sociotherapeut uit dat aan tafel naast 8 meiden ook 8 eetstoornissen zitten. Huh, 8 eetstoornissen en 8 meiden? ''Ja,'' zei hij: ''ze hebben een eetstoornis, ze zijn het niet.'' En die zin is me altijd bijgebleven. Zonder dat ik het door had, is sinds die tijd ook mijn taal veranderd. Moeiteloos zet ik tijdens intakes de eetstoornis van een cliënt in een van de lege stoelen, of bij een groot gezin op de rand van mijn bureau en steeds valt het me op hoe snel de gezinnen, de partners, de broers en zussen de eetstoornis als een persoon kunnen voorstellen en daardoor onderscheid gaan maken tussen hun dochter of zoon, zus of broer of partner en de eetstoornis. Te dik of te dun, hetzelfde probleem
Laatst hoorde ik het iemand nog zeggen; ''Ik zag er vanmiddag eentje lopen.'' Hiermee wordt iemand bedoelt die erg mager is. Vaak krijgt zo iemand meteen de stempel ''Anorexia patiënt.'' Maar is dat ook zo? Heeft iemand die mager is persee Anorexia en iemand die te dik is eetbuistoornis? Dat hoeft helemaal niet. Maar iemand die een normaal postuur heeft kan net zo goed een eestoornis hebben. Nemen we die mensen net zo serieus als mensen met een opvallend gewicht? Ook zijn er meerdere verhalen bekend van mensen die van hun ondergewicht zijn hersteld, maar die nog niet van hun depressie of problemen met eten af zijn. Ze doen hun best om beter te eten, maar vervallen bijvoorbeeld nog regelmatig in eetbuien, periodes van lijnen of braken. Aan de buitenkant is intussen niet meer te zien dat zij een eetstoornis hebben. Maar niet iedereen weet of die persoon zich van binnen ook al beter voelt. Signalen eetstoornis zichtbaar tijdens kerstvakantie
Vermoed je dat je kind een eetprobleem ontwikkelt? En is je dochter of zoon tijdens de kerstvakantie thuis vanwege de schoolvakantie? Dan wil Eating Recovery Centre je graag op een aantal signalen wijzen. Deze Amerikaanse site geeft een aantal signalen van eetstoornissen, waarop je kunt letten, juist tijdens de wintermaanden. In Amerika is het zo dat veel studenten tijdens de kerstvakantie, ''winterbreak'' terugkeren van college naar huis. Ouders zien hun kind dan een paar weken thuis en omdat in deze leeftijdscategorie de meeste eetstoornissen zich ontwikkelen, is het belangrijk tijdens deze vakantie op te letten hoe het met je kind gaat. Mijn dochter heeft eetbuien, wat nu?''Beste meneer/ mevrouw,
Sinds een aantal weken maak ik mij grote zorgen om mijn dochter. Steeds vaker is zij erg somber en ik heb het idee dat dit komt omdat zij niet goed eet. Als ik thuis kom uit mijn werk zie ik vaak dat er niet een aantal koekjes weg zijn, maar vaak de hele rol koekjes leeg is. Ik vroeg mijn dochter steeds waar ze waren gebleven en accepteerde haar antwoord dat ze ze had opgegeten omdat ze trek had of haar brood was vergeten op school. Ik heb haar aangeraden op te letten dat ze brood meeneemt. Toch merk ik dat mijn dochter steeds somberder wordt en stiekem eten weghaalt uit mijn keukenkastjes. Ik weet niet goed wat ik moet doen en maak me ernstig zorgen over haar gezondheid en haar somberheid. Vorige week heeft ze zelf toegegeven een probleem met eten te hebben. Verder weet ik er eigenlijk weinig vanaf, maar ik zie haar achteruit gaan. een bezorgde moeder '' Hoe help je iemand met een eetstoornis?
Veel mensen vinden het lastig om te reageren op iemand die vertelt dat hij/zij een eetstoornis heeft. Want wat zeg je? Er is zoveel wat verkeerd kan vallen, dus twijfel je misschien wel over wat je nu het beste kunt doen of zeggen... of je houdt ''verstandig'' je mond. Misschien frustreert het je wel enorm dat je hem/haar niet kunt helpen of heb je gewoon even geen idee wat je moet zeggen... Zonder ontzettend veel verstand te hebben van eetstoornissen, kun je een aantal praktische dingen doen voor degene met een eetstoornis. Misschien is het wel je beste vriendin, je dochter of je broer. Proud heeft daarom wat tips voor je op een rijtje gezet. De tips staan in willekeurige volgorde en zijn samen allemaal belangrijk. N.b. Voor het gemak is er geschreven over ''zij'', maar het kan natuurlijk ook ''hij'' zijn. 1. Een eetstoornis komt nooit alleen Familie onvoldoende geïnformeerd bij behandeling GGZ
Belangrijke conclusie uit het rapport is dat de signalen erop wijzen dat we nog maar aan het begin staan in de ontwikkeling van goed familiebeleid. Meer dan de helft van de familieleden (die wel toestemming hebben van de cliënt) krijgt geen informatie over de diagnose, nog minder mensen krijgen informatie over de behandeling. De helft van betrokkenen antwoord ‘nee' op de vraag of er afspraken gemaakt zijn over de rol van de familie tijdens de behandeling.
Opmerkelijk genoeg bleek ook uit de enquête dat zelfs de mensen die wettelijk recht hebben op bepaalde informatie (zoals ouders, mentoren of curatoren), nauwelijks betrokken waren bij de behandeling. En ook al was dit maar een kleine groep mensen binnen de enquête, dit is een ernstig signaal voor de ggz. De hulpverlener ziet de cliënt 1 tot 2 keer in de week, zeker als deze ambulant wordt behandeld. De familie ziet en helpt de cliënt in alle andere uren van de week. Hoe goed familie in staat is de cliënt te ondersteunen en te helpen, hangt af van hoe goed familie om kan gaan met de ziekte van de cliënt. Ondersteuning van familie kan zeer herstelbevorderend zijn. Daarom is het van groot belang dat hulpverleners de zorgfuncties van de familie erkennen en ondersteunen en hen te informeren. En hoewel het erop lijkt dat er een positieve basisinstelling is bij de ggz om familie te informeren en waar mogelijk te betrekken, in de praktijk van alledag lijkt dit voornemen te verdwijnen naar de achtergrond. Bron: platformggz.nl Wordt u of jouw familie voldoende geïnformeerd? |
Daar gaat ze, uit huis, op weg naar een eigen leven. Je hebt daarmee het grootste deel van je taak als ouder erop zitten. Want is niet het hele ouderschap daarop gericht dat je je kind groot brengt zodat ze zelfstandig en op eigen kracht verder kunnen zonder jou?
Luisteren, in veel van mijn blogs geef ik het advies om vooral te gaan luisteren. Maar wat is luisteren eigenlijk? Is het dat je de geluiden kunt begrijpen? Is het geluiden ontvangen die via je oor naar binnen piepen en daar gedecodeerd worden en omgezet worden in een begrip? Is het zelf stil zijn? Is het gehoorzamen?
Gekibbel, over en weer, over van alles. Wie er achter de computer mag, wiens beurt het is om de afwas te doen, waarom zij wel haar fiets mag buiten laten staan en jij niet. Kibbelen is een van de dingen die uniek zijn aan de relatie tussen broertjes en zusjes. Ouders worden er soms doodmoe van, van dat kibbelen. Maar broers en zussen, die kunnen het missen als het er niet meer is.
Ik ga moe maar voldaan naar huis. Vandaag heb ik samen met mijn collega's 8 gezinnen over de vloer gehad waarvan de dochter een eetstoornis heeft. Vaders, moeders, broers en zussen waren er en een incidenteel vriendje. Er is gelachen, er is gehuild en er was een redelijke ontspannen sfeer tijdens de maaltijd.
Heel vaak krijg ik van ouders te horen dat ze niet of nauwelijks betrokken zijn bij de hulpverlening van hun kind. Deze klacht neemt toe als hun kind al 18+ is. Met verbazing hoor ik soms dat er al sprake is van jaren hulpverlening en ouders en gezinnen het gevoel hebben dat zijzelf geen steun hebben gehad. Hoe kan dat denk ik dan. 
Regelmatig krijg ik via Proud2bparents de vraag "heeft mijn kind een eetstoornis?". Die vraag komt niet voor niets. Op internet zijn talloze lijstjes en sites te vinden die beschrijven wat een eetstoornis is en welke verschillende vormen er zijn. Heldere en duidelijke lijstjes. Er staat een 
Carnaval is net voorbij. In het zuiden van het land ligt dan de gewone wereld stil, lijkt het wel. Het is hèt sociale gebeuren van het land. Feestdagen horen er bij en zijn gezellig. Maar laat dat nu juist iets zijn wat niet zo vanzelfsprekend is als je worstelt met een eetstoornis. Als je naar de eetstoornis kijkt alsof het een eigen persoon is (externaliseren), dan is het een vriendin die zich wil afzonderen van de rest van de mensen die om jou geven.
Deze hele week staat in het teken van Valentijn. Voor de een iets dat commercieel uitgebuit wordt, voor de ander het moment om te laten weten dat je van iemand houdt of te merken dat er om je gegeven wordt, dat je geliefd bent. Gek eigenlijk dat liefde een eigen dag nodig heeft. Naast gezinstherapeut ben ik ook relatietherapeut. 
Ggz instellingen hebben hun familiebeleid onvoldoende op orde. Dat blijkt uit een enquête van het meldpunt Meld je zorg van het Landelijk Platform GGz in samenwerking met het Fonds Psychische Gezondheid over de zichtbaarheid van familie in de ggz. Familie wordt te weinig betrokken als hun familielid wordt behandeld binnen de geestelijke gezondheidszorg. 
Ook algemene informatie over verschillende mogelijkheden binnen instellingen voor familie (zoals informatieavonden of cursussen) wordt maar mondjesmaat gegeven. Op de vraag of familie ook hulp of ondersteuning van de instelling heeft ontvangen, antwoord 62% van de mensen met ‘nee'.